Connect with us

ലേഖനം

വെറുപ്പിന്റെ ഇരകൾക്ക് സംഭോഗവും രാഷ്ട്രിയമാണ്…

Published

on

നോട്ടം 10

പികെ ഗണേശൻ

2002 ൽ സാഹിത്യത്തിന് നോബൽ സമ്മാനം നേടിയ ഹംഗേറിയൻ നോവലിസ്റ്റ് ഇംറേ കെർട്സിൻറെ ഏറെ പ്രശസ്തമായ നോവലാണ് പിറക്കാത്ത മകനുള്ള പ്രാർത്ഥന,Kaddish For an Unborn Child.നാസികാലത്ത് ഏറെ കാലം തടവറയിലായിരുന്നു ഇംറേ കെർട്സ്.ആ തടവറരേഖയിൽ ഇംറേ കെർട്സ് മരിച്ചെന്നാണ് വിവരം.സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം പിന്നീട് സാഹിത്യത്തിനു പകുത്ത് നൽകിയത്.പീഢനം ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഓർമ്മകളിലൂടെ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ, വേട്ടയാടപ്പെട്ട കൂടപിറപ്പുകളുടെ ഓർമ്മകളിലൂടെ, മുറിവുകളിലൂടെ അനുഭവങ്ങൾ വാക്കുകളായി.ഓരോ വാക്കിലും ചോരപൊടിയുന്ന മുറിപ്പാടുകളുടെ ഓർമ്മകളുണ്ട്.വേട്ടയാടപെട്ട മനുഷ്യരുടെ നിലക്കാത്ത വേദനകളുടെ തീർത്ഥാടനമാണ് ഇംറേയുടെ എഴുത്ത്.

എന്തെഴുതുന്നതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോഴും ഓഷ്വിറ്റ്സ് മനസ്സിൽ വരുന്നു.ആദ്യ നോവലായ Fateless ൽ തുടങ്ങിയ അതേ ഒബ്സെഷൻ പിന്നീട് എഴുതിയപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇംറേയുടെ ടിപ്പിക്കൽ രചനയാണ് For an Unborn Child.നോവലിലെ നായകൻ സാഹിത്യകാരനാണ്.എഴുതുമ്പോൾ സംവാദത്തിലേർപെടുന്ന രീതിയിലാണ് എഴുത്ത്,സംവാദം മറ്റൊരാളുമായോ,മറ്റൊരാളില്ലെങ്കിൽ അവനവനുമായോ.അവനവനുമായി സംസാരിക്കാനുള്ള ഭാഷ തടവറജീവിതം പകർന്നു നൽകിയതാണ്.ഒരാൾ ജനിക്കുന്നത് ഒറ്റയ്ക്കൊരു വ്യക്തിയായിട്ടാണ്.പിന്നീടാണ് മറ്റു പലതിന്റെയും ഭാഗമാകുന്നത്.തന്നിൽ നിന്ന് തന്നെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള മാർഗമാണ് എഴുത്ത്.ആരോടും സംസാരിക്കാനില്ലെങ്കിൽ തന്നോടു തന്നെ സംസാരിക്കാനുള്ള ഭാഷ.പലപ്പോഴും നാം വാക്കിനും മൗനത്തിനും ഇടയിലാണ്.ആ നിലയിൽ മറ്റുള്ളവരുമായി സംവദിക്കുവാൻ സാധ്യമാവണമെന്നില്ല.ഇവിടെയാണ് മോണോലോഗുകൾ തുണയ്ക്കുന്നത്.അത്തരം ആത്മഭാഷണങ്ങൾക്ക് സംസാരഭാഷയ്ക്ക് സാധ്യമാകാത്ത ആഴമുണ്ട്.തന്നെത്തന്നെ മുറിച്ചു വെയ്ക്കാൻ നോവലിൽ ഇംറേയ്ക്ക് സാധ്യമാകുന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ.നോവലിൽ ഒരിടത്ത് ഇങ്ങനെയൊരു ആത്മഗദമുണ്ട് :”ഓർമ്മിക്കൽ അറിയലാണ്.നമുക്കറിയുന്നത് ഓർക്കാനാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്.കാരണം ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചത് നമുക്ക് മറക്കാനാവില്ല.”അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓർമ്മകൾ വേട്ടയാടുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാണ് ഇംറേയുടേത്.

ഓഷ്വിറ്റ്സ് കോൺസെൻറ്രേഷൻ ക്യാംപിലെ പീഡനം നിറഞ്ഞ കുട്ടിക്കാലമാണ് നായകൻറേത്.മുടിനാരിഴ ഭാഗ്യം കൊണ്ടു മാത്രം രക്ഷപ്പെടാൻ സാധിച്ച ജൂതൻ.തിരിച്ചുകിട്ടിയ ജീവിതം നഷ്ടപെട്ട ജീവിതത്തെ പൂരിപ്പിയ്ക്കാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല.എങ്കിലും ജീവിതം പകുത്ത് നൽകാൻ പങ്കാളിയായി.എഴുത്തും പ്രിയസഖിയും പങ്കിട്ട ജീവിതമാണ് പിന്നീടുള്ള ജീവിതം.കിടപ്പറയിൽ തന്നിൽ നനഞ്ഞൊട്ടികിടന്ന ഭാര്യ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്.മക്കളുണ്ടാവാത്ത രതിയിലാണ് അയാൾക്ക് താല്പര്യം.വംശവെറിയും വേട്ടയാടലും ഇനിയുണ്ടാവില്ല എന്നു വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നിട്ടില്ല ലോകം എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മുന്നിലുണ്ട്.പീഡിപ്പിക്കപെടാൻ കാലത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ താനായി ഒരു തലമുറയ്ക്ക് ജന്മമേകില്ലെന്ന് ജയിൽപക്ഷിയായിരുന്ന കാലത്തെ ഉറച്ച തീരുമാനമാണ്.ആ തീരുമാനം അയാളിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉറച്ചു പോയിരുന്നു.സംഭോഗവേളയിൽ അരുത് ഒരു കുഞ്ഞ് എന്ന് അവളോട് ഉള്ളു പിടയുന്ന വേദനയോടെ പറയുമ്പോഴും സ്വന്തം കുഞ്ഞ് എന്ന അവളിലെ ആഗ്രഹത്തെ No എന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ നേരിട്ടു.No എന്ന വാക്കിന്റെ അമർച്ച, നിലവിളി നോവലിൽ ആവർത്തിച്ചു വരുന്നു.തന്നിൽ തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും പിറക്കരുതെന്ന് ആശിക്കുന്ന സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നമുണ്ടിങ്ങനെ:” തവിട്ടു നിറമുള്ള ഒരു കൊച്ചു മകളാവുമോ നീ, നിന്റെ കൊച്ചു മൂക്കിനും ചുറ്റും പടർന്ന മറുകുമായി, അല്ലെങ്കിലൊരു താന്തോന്നിയായ മകനായി,ചാരനിറമാർന്ന നീലകല്ലുകൾ പോലെ കറുപ്പും തിളക്കവും ഉള്ള കണ്ണുകളുമായി അതെ നിന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ സാധ്യതയായി എന്റെ ജീവിതത്തെ നിരൂപിക്കുക.”

നാസികാലത്തെ ക്രൂരപീഡനങ്ങൾ,ആ ഓർമ്മകൾ അയാളിൽ ജനിപ്പിച്ച വാക്കായിരുന്നു No എന്നത്.ഉറച്ചബോധ്യത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുത്തിയ ഉത്തരവാദിത്വമായിരുന്നു No എന്ന വാക്ക്.താനൊരിക്കലും മറ്റൊരാളുടെ അച്ഛനോ ലക്ഷ്യമോ ദൈവമോ ആവരുത് എന്നത് ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പാഠം. എനിക്കും എന്റെ ബാല്യത്തിനും സംഭവിച്ച ദുരന്തം എൻറെ കുഞ്ഞിനു സംഭവിക്കരുത് എന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യം അങ്ങനെയുണ്ടായി.അതുകൊണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉല്പാദിപ്പിക്കാത്ത രതി മതി.നോവലിലൊരിടത്ത് നോവലിനെ മൊത്തത്തിൽ ടാഗ് ചെയ്യുന്ന പ്രസ്താവനയുണ്ട്, man’s greatest crime is to be born.ജനിക്കുന്നതുതന്നെ കുറ്റമാകുന്നു! ആ കുറ്റത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ശിക്ഷയായി ജീവിതം മാറുന്നു.ജനിപ്പിക്കുക എന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുറ്റകൃത്യമാണ്!ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പിതാവാകുക വഴി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരാളെ കുറ്റവാളിയാക്കുകയും ദുർവിധിക്കു വിധേയമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയായതിനാൽ കിടപ്പറയിൽ ശരീരങ്ങളുടെ കേവല ഉത്സവം എന്ന നിലയിൽ മാത്രം മതി ദാമ്പത്യവും രതിയും.രണ്ടാളുടെ ആനന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം മൂന്നാമതൊരാളുടെ നിലവിളിയിലേക്കു സംഭോഗം മാറരുത് എന്ന് അയാൾ തീരുമാനിക്കുന്നു.ആ തീരുമാനത്തിനു അയാൾ ജീവിതം വിട്ടു കൊടുത്തു.

ഓർമ്മ വെച്ച കാലം മുതൽ ഓഷ്വിറ്റ്സ് ഒരു തരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്.കുടുംബം തന്നെ ഓഷ്വിറ്റ്സിൻറെ ചെറുമാതൃകയായിരുന്നു.കുടുംബം മറ്റൊരു ഭരണകൂടാധികാരസ്ഥാപനമായിരുന്നു.അതു പാടില്ല ഇതു പാടില്ല എന്ന് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്ത ഒന്നാംകിട ഫാഷിസ്റ്റായിരുന്നു അച്ഛൻ. കുടുംബത്തിനകത്ത് ഇങ്ങനെയുള്ള അച്ഛന്റെ വലിയൊരു രാജ്യമാതൃകയായിരുന്നു ഹിറ്റ്ലർ എന്ന ലോകത്തെ വിറപ്പിച്ച സർവാധിപതി.ലോകത്തിൻറെ തന്ത താനാണ് എന്ന അവകാശവാദമായിരുന്നല്ലോ ഹിറ്റ്ലറിന്.ജൂതരായി ഒരിക്കലും ജീവിക്കാത്തവരെ പോലും
ജൂതരായി പിറന്നുപോയതിനാൽ മാത്രം വേട്ടയാടി.

ജൂതത്വം കുറ്റമായി വിധിക്കപെട്ടു.
പീഡാനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് വളർന്നത്.വിട്ടൊഴിയാത്ത വയറുവേദന,ചെന്നിക്കുത്ത്.കുഞ്ഞായിരിക്കെ കണ്ടു നിൽക്കേണ്ടി വന്നു അച്ഛനും അമ്മയും ബന്ധം വേർപിരിയുന്നത്.അച്ഛനും അമ്മയും എങ്ങനെ ആയിരിക്കരുതെന്ന് പഠിപ്പിച്ചത് കുട്ടികാലമായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്താകരുത് ഒരച്ഛൻ എന്ന്. എന്താകരുത് അച്ഛൻ എന്ന് ഭയപ്പെട്ട അച്ഛനാവുമോ താൻ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിൽ എന്ന ആധി കിടപ്പറയിൽ നിരന്തരം വേട്ടയാടി.സ്വന്തം ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പാഠമായിരുന്നു അച്ഛനാകരുത് എന്ന പാഠം.

അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സ്വന്തം ന്യായങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു വേർപിരിയാൻ.അവർക്കിടയിൽ പാലമാകാൻ മകനെന്ന നിലയിൽ സാധിച്ചില്ല.പോർനിലമായിരുന്നു അവർ പങ്കുവെച്ച ജീവിതം.തൻറെ സ്വന്തം ഭാഷയിലായിരുന്നു അവർ വഴക്കിട്ടിരുന്നത്.എന്നിട്ടും തനിക്കതു മനസിലായില്ല.വീടിനപ്പുറം സ്കൂളിലും ഉണ്ടായില്ല മനസ്സിൽ താലോലിക്കാൻ നല്ലൊരോമ്മ.കൂടുതൽ ദുഷിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസമായിരുന്നു.ആർദ്രത എന്നൊന്നറിയാതെ അങ്ങനെ വളർന്നു.എവിടെ നിന്നും ലഭിച്ചില്ല സ്നേഹസ്പർശം.വൈകാരികതയ്ക്കൊരിടവുമില്ലാത്ത വിദ്യാഭ്യാസം ഫാഷിസത്തിനുവേണ്ടിയാണ് പണിയെടുക്കുന്നതെന്ന് പിന്നീട് ബോധ്യമായി.വീടു പോലെ വിദ്യാലയവും ജീവിതം തുലച്ചു.കുഞ്ഞായിരിക്കെതന്നെ ഫാഷിസത്തിനിരയാവാൻ പരിശീലിക്കപെട്ടു. അല്ലെങ്കിൽ ആ രീതിയിൽ താനറിയാതെ മെരുങ്ങി.എങ്ങനെയൊരു ഇരയായിരിക്കണം എന്ന പരിശീലനകളരിയായിരുന്നു കുടുംബം മുതൽ ഓഷ്വിറ്റ്സ് വരെ.ആ വിധിയ്ക്കു വിട്ടു കൊടുക്കേണ്ടിവന്നു സ്വന്തം ജീവിതം.

ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ മേൽ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഭ്രാന്താണ്,ആ ഭ്രാന്തിന് ഒരു ജനത ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി ദുരന്തമായിരുന്നു ഫാഷിസം.ക്രിമിനൽ ബുദ്ധിഭ്രമമുള്ള ഒരാൾ തടവറയിലോ ഭ്രാന്താലയത്തിലോ എത്തുന്നതിനുപകരം അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ദുരന്തമാണ് ഫാഷിസം.അധികാരമില്ലാത്ത ജനങ്ങൾക്കു നേരെ ഭരണകൂടം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന യുദ്ധമാണ് ഫാഷിസം.സ്വന്തം നാട്ടിൽ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപെടുന്നവർ,നാടുകടത്തപെട്ടവർ പിന്നീട് അതേ ലോകത്തേക്ക് പിൻ/മുൻ വാതിലുകളിലൂടെ കടന്നു വരുമ്പോഴാണ് ആ നാടിൻറെ വർത്തമാനം പറയുന്ന പുരാവൃത്തങ്ങൾ പിറക്കുന്നത്.അങ്ങനെ ജീവിതം രൂപപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരു പുരാവൃത്തമാണ് For an Unborn Child.നോവൽ ഒരിടത്ത് സ്വയം പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്.”ഈ നോവൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മഭാഷണമാണ്.”നോവലിനകത്തെ നോവലാണ് ഈ നോവൽ.സ്വന്തം നോവലിനെ കുറിച്ചുള്ള ഇംറേയുടെ പ്രസ്താവന കൂടിയാണിത്.

ജീവിതകാലമത്രയും ജൂതനല്ലാതെ ജീവിച്ചിട്ടും സ്വന്തം ജൂത അസ്തിത്വത്തിന്റെ പേരിൽ വേട്ടയാടപ്പെട്ട ജനതയുടെ പുരാവൃത്തമാണ് നോവൽ.സ്വന്തം രക്തം മറ്റൊരു തലമുറയുടെ പിറവിയ്ക്ക് ഇടവരുത്തരുത് എന്ന ശപഥം നിറവേറ്റാൻ No എന്ന വാക്കിന് ജീവിതം ബലി കൊടുത്തു.

ആ ജീവിതം പങ്കിട്ടു ജീവിക്കാൻ അധികകാലം അവൾക്ക് സാധിച്ചില്ല.ശരീരങ്ങളുടെ ഉത്സവം മാത്രം മതിയായിരുന്നില്ല അവൾക്ക് ജീവിതം.ആ ഉത്സവം പോലും ഒട്ടും ഉത്സവമായിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾ കണക്കെടുക്കുന്നുണ്ട്.അവളുടെ മുന്നിൽ അയാൾ ശഠിച്ച No എന്നാലെന്ത് എന്ന് നിരന്തരം വിശദീകരിച്ചു പോന്ന വിരസജീവിതത്തിൽ തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് മടുപ്പ് തോന്നിയ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ജംഗ്ഷനിൽ വെച്ച് അവൾക്ക് വെട്ടി തുറന്നു പറയേണ്ടിവന്നിങ്ങനെ:”ഈ ചതുപ്പിൽ നിന്ന് നമുക്ക് രക്ഷപെടാം.”

രോഗിയും വിഷംതീണ്ടിയവനുമായ ബുദ്ധിജീവിയെന്നു ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചാക്ഷേപിച്ചു അവൾ അയാളിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയി.ശേഷിച്ച ജീവിതം ആഗ്രഹിച്ചതുപോലൊരു ജീവിതം ഇനിയുള്ള കാലം ജൂതനല്ലാത്ത മറ്റൊരാണിനൊപ്പമെന്നും അങ്ങനെയൊരാൾ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്നും അറിയിച്ചു.

കാലം കടന്നു പോയി.ഒരിക്കൽ ഒരു കോഫി ഹൗസിലിരിക്കെ അവൾ രണ്ടു കുട്ടികളുടെ കൈപിടിച്ചുവന്നു.ഒരാൾ തവിട്ടു നിറമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള പെൺകുട്ടി, അവളുടെ കൊച്ചു മൂക്കിന് ചുറ്റും പടർന്ന മറുക്, മറ്റേയാൾ താന്തോന്നിയായ ഒരാൺകുട്ടി.ഒരേ മനസായി,ഒരേ ശരീരമായി ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ച കാലത്ത് അവളുമായി പങ്കിട്ട അതേ കാല്പനിക സ്വപ്നത്തിലെ മക്കൾ.ജീവിതം കടം വീട്ടുകയായിരുന്നോ?

അയാൾക്ക് ഒളിച്ചോടാൻ മറ്റൊരു സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നില്ല.അതുകൊണ്ട് ജീവിച്ച ജീവിതം ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു.പെട്ടുപോയൊരു ജീവിതം, അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ വാതിൽ ലഭിക്കുകയും പുറത്തേക്ക് വഴിയില്ലാതെ പെട്ടുപോയൊരു ജീവിതം.
ഭാര്യ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതിനു ശേഷം മറ്റൊരു സ്ത്രീയുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു.കരാറുണ്ടായിരുന്നു ആ ബന്ധത്തിന്.ആ ബന്ധത്തിൽ സ്നേഹം എന്ന വാക്ക് കടന്നു വരരുത് എന്നായിരുന്നു കരാർ.
ഒട്ടും കണ്ടീഷൻഡല്ലാത്ത ബന്ധം.
സ്നേഹം എന്ന വാക്ക് എന്നെങ്കിലും ആ ബന്ധത്തിൽ കടന്നു വരുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാവുന്നതോടെ സ്വാഭാവികമായും നിരുപാധികമായും ഇല്ലാതാകും ആ ബന്ധം എന്നായിരുന്നു കരാർ.
നനഞ്ഞ ചെങ്കീരിയെ പോലെ ജീവിക്കുന്നതിനു അങ്ങനെയൊരു ബന്ധത്തിന്റെ ഇടം വേണമെന്ന് അയാൾ കരുതി.ഓടിപോവാൻ തോന്നും, എന്നാലും ഓടിപോവില്ല,ഓടിപോവാൻ സാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ എന്തോ ഒന്ന് അയാളെ നാട്ടിൽ പിടിച്ചു നിർത്തുന്നു.പെട്ടുപോവുന്ന ഈ ജീവിതത്തിന് പ്രത്യയശാസ്ത്രവും അധികാരവുമായി വെറുപ്പ് വാഴുന്ന,ഇരപിടിക്കുന്ന പുതിയകാലത്തുമുണ്ട് ഒരർത്ഥത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ ഈ നോവലിന് പരാവർത്തനം …

littnow.com

Littnow ലേക്ക് രചനകൾ അയക്കുമ്പോൾ വാട്സാപ് നമ്പർ , ഫോട്ടോ കൂടി ചേർക്കുക

littnowmagazine@gmail.com

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending