Connect with us

ലേഖനം

കടൽ ആരുടേത്? 2

Published

on

shairaj

എം.ഷൈറജ്

സ്വതന്ത്ര സമുദ്രം

കടൽ ആരുടേതെന്ന ചോദ്യത്തിന് ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിലുള്ള മറുപടി ഉണ്ടായത് 1609ൽ ഡച്ച് നിയമജ്ഞനും തത്വചിന്തകനുമായിരുന്ന ഹ്യൂഗോ ഗ്രോഷ്യസിൽ (Hugo Grotius) നിന്നുമായിരുന്നു. കടൽ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളുടെയും പൊതു സ്വത്താണെന്നും കടൽ വഴിയുള്ള വ്യാപാരത്തിന് എല്ലാ രാജ്യങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ അവകാശമുണ്ടെന്നും തന്റെ ‘സ്വതന്ത്ര സമുദ്രം’ (മാർ ലിബറം – – Mare Liberum) എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഗ്രോഷ്യസ് എഴുതി. ‘മാർ ലിബറം’ ഒരു ചെറിയപുസ്തകമാണ്. പക്ഷേ അതുയർത്തിയ ചർച്ചകളാവട്ടെ, അതിരുകളില്ലാത്തതും. ആറ്റിക്കുറുക്കിയതെന്നുവിശേഷിപ്പി ക്കാവുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം പഠിക്കപ്പെടുന്നതിനും തർക്കങ്ങളുയർത്തുന്നതിനും ‘സ്വതന്ത്ര സമുദ്ര’ത്തിനു സമാനതകളില്ല, ഒരുവേള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോ ഒഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ.

തത്വചിന്താപരമായ ഒരു ഉൾവിളിയാലോ ഒരു നിയമ സിദ്ധാന്തം എഴുതാമെന്ന ആഗ്രഹ ത്തിലോ അല്ല ഹ്യൂഗോ ഗ്രോഷ്യസ് സ്വതന്ത്രസമുദ്രവാദം ഉന്നയിച്ചത്. മറിച്ച്, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രം മുൾപ്പെടുന്ന കിഴക്കൻ സമുദ്രങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനായി യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടായ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ ലന്തക്കാരുടെ അവകാശവാദങ്ങൾ ന്യായീകരിക്കുവാൻ ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി ഏൽപിച്ച ചുമതല നിറവേറ്റുകമാത്രമായിരുന്നു അന്ന് 26 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന ഗ്രോഷ്യസ് ചെയ്തത്.

ഗ്രന്ഥകാരന്റെ പേരു വെളിപ്പെടുത്താതെയാണ് എൽസവിയർ പബ്ലിഷിംഗ് ഹൗസ് പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയത്. ‘ഒരു ചിത്രകാരൻ ക്യാൻവാസു പിടിപ്പിച്ച സ്റ്റാൻഡിനു പുറകിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായവും വിമർശനവും ഭയന്ന് ഒളിക്കുംപോലെ ഞാനും സുരക്ഷിതനായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു’ എന്നാണു ഗ്രോഷ്യസ് പിന്നീടിതിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞത്. നാലു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ അദ്ദേഹമെഴുതിയ നീണ്ട നിയമക്കുറിപ്പിലെ ഒരു അധ്യായമാണ് 1609ൽ ‘സ്വതന്ത്രസമുദ്ര’മായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. നിയമക്കുറിപ്പെഴുതിയ താവട്ടെ ഒരു കപ്പൽ പിടിച്ചെടുക്കലിന്റെ പരിണതഫലമായിട്ടും. ഹോളണ്ടും സ്പെയിനും തമ്മിൽ യുദ്ധത്തിലായിരുന്ന 1603ൽ സാൻ കാതറീന എന്ന പോർച്ചുഗീസ് കപ്പൽ ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി പിടിച്ചെടുത്തു.

പോർച്ചുഗൽ അന്ന് സ്പെയിനിന്റെ ഭരണത്തിനു കീഴിലായിരുന്നു. മണ്ണും പെണ്ണും യാനങ്ങളുമൊക്കെ പിടിച്ചെടുക്കുന്നവരുടെ സ്വത്തായി മാറുന്നതാണ് യുദ്ധനിയമം. സാൻ കാതറീനയിലെ ചരക്കുകൾ ആംസ്റ്റർഡാമിൽ കൊണ്ടുപോയി വിറ്റപ്പോൾ ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിക്കു ലഭിച്ചത് അതിഭീമമായ തുകയായിരുന്നു, ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ അക്കാലത്തെ വാർഷി കവരുമാനത്തിന് ഏതാണ്ടു തുല്യമായ തുക.

ഇതു വലിയ വിവാദങ്ങൾക ്ക് വഴിവച്ചു. കപ്പൽ പിടി ച്ചെടുക്കലിന്റെ ധാർമികതയും നിയമസാധുതയും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഈ ചർച്ചകളിൽ ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ കൊള്ളമുതൽവിൽപ്പനയെ സാധൂകരിക്കാൻ എഴുതിയതാണ് ഹ്യൂഗോയുടെ നിയമക്കുറിപ്പ്.

ഒരു യുദ്ധക്കുറ്റത്തിന്റെ (war crime) ന്യായീകരണത്തിനായി ഹ്യൂഗോ ഗ്രോഷ്യസ് എന്ന വക്കീലെഴുതിയ വാദങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗം തന്റെ കക്ഷിയുടെ വ്യാപാരാവകാശം സ്ഥാപി ക്കുന്നതിനായി പിന്നീട് പുസ്തക രൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ആ പുസ്തകത്തിന്റെ തല ക്കെട്ടായ

’സ്വതന്ത്രക്കടൽ’ എന്ന പ്രയോഗവും ആ എഴുത്തിലെ വാദമുഖങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര കപ്പൽ നിയമത്തിന്റെയെന്നല്ല (International Law of the Sea) അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ (International Law) തന്നെ ആധാരശിലയായി മാറിയതുമാണ് ചരിത്രത്തിന്റെ കൗതുകം.

അന്താരാഷ്ട്ര നിയമ ത്തിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര കപ്പൽ നിയമത്തിന്റെയും പിതാവായി ഗ്രോഷ്യസ് വിളിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

‘മാർ ലിബറ’ത്തിൽ, കപ്പൽ പിടിച്ചെടുക്കലിനെക്കുറിച്ചോ അതിന്റെ നീതീകരണത്തെ ക്കുറിച്ചോയുള്ള ഭാഗങ്ങളൊന്നുമില്ല. സ്വതന്ത്ര സമുദ്രസഞ്ചാരത്തിനും സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരത്താനു മായുള്ള വാദങ്ങൾ മാത്രമാണ് ‘മാർ ലിബറ’ത്തിൽ കാണാൻ കഴിയുക.

ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള കപ്പൽ മാർഗ്ഗം തങ്ങളാണു കണ്ടുപിടിച്ചതെന്നും അതിനാൽ ആ കപ്പൽമാർഗ്ഗത്തിന്റെകുത്തക തങ്ങൾക്കുണ്ടെന്നുമുള്ള പോർച്ചുഗീസ് നിലപാടിനെതിരെ പ്രകൃതി നിയമത്തെയും റോമൻ നിയമത്തെയും ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തെയും തത്വചിന്തയെയുമൊക്കെ അണിനിരത്തിക്കൊണ്ട് സ്വതന്ത്രക്കടലിനായി അതീവവിശ്വസനീയമായ വാദങ്ങളാണ് ഗ്രോഷ്യസ് നിരത്തിയത്.

അക്കാലത്ത്
മതവും കച്ചവടവും രാജഭരണവും വേർതിരിക്കാനാവാത്ത ഒറ്റക്കാര്യമായിരുന്നതിനാൽ കച്ചവടത്തിനുള്ള നിയമചർച്ചയിലും മതത്തെ ഒഴിവാക്കാൻ ആകുമായിരുന്നില്ല.

ഭരണത്തിലും വ്യാപാരത്തിലും മതത്തിനുണ്ടായിരുന്ന സ്വാധീനത്തിന്റെ ആഴമറിയാൻ ഗ്രോഷ്യസിന്റെ കാലത്തിനുമൊരു നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് 1493ൽ സ്പെയിനിനും പോർച്ചുഗലിനുമായി ലോകത്തെ രണ്ടായി പകുത്തുനൽകിയ പോപ്പ് നിക്കോളസിന്റെ പേപ്പൽ ഉത്തരവ് ഓർത്താൽ മതി.

ഗ്രീൻവിച്ച് മെറിഡിയൻ വിഭാവനം ചെയ്യുന്നതിനുമെത്രയോ മുമ്പ് കടലിലൊരു സാങ്കല്പികരേഖ വരച്ച് ആ രേഖയുടെ പടിഞ്ഞാറുള്ള ലോകം സ്പെയിനിനും കിഴക്കൻ ലോകം മുഴുവൻ പോർച്ചുഗീ സുകാർക്കുമായി വീതംവച്ചു നൽകുകയായിരുന്നു പോപ്പ് നിക്കോളാസ്.

ഗ്രോഷ്യസിന്റെ സ്വതന്ത്രക്കടൽവാദത്തിനു വലിയ എതിർപ്പുകളാണു നേരിടേണ്ടിവന്നത്. പോർച്ചുഗീസും ബ്രിട്ടനും ഉൾപ്പെടെയുള്ള യൂറോപ്യൻ ശക്തികൾ സ്വതന്ത്രക്കടലെന്ന ആശയത്തെ അംഗീകരിക്കുവാൻ തയ്യാറായില്ല.

ഗ്രോഷ്യസിന്റെ വാദങ്ങളെ നേരിടാനായി ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ജോൺ സെൽഡൻ എന്ന വൈജ്ഞാനികനെ ചുമതലപ്പെടുത്തി.

മാർ ക്ലോസം (Mare Clasum) അഥവാ ‘അടഞ്ഞകടൽ’ എന്നതായിരുന്നു സെൽഡൻ ഉന്നയിച്ച സിദ്ധാന്തം.

സെൽഡന്റെ എഴുത്ത് യുക്തിഭദ്രതയിൽ ‘മാർ ലിബറ’ ത്തിനു വളരെ പിന്നിലായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീടുള്ള 200 കൊല്ല ങ്ങളോളം ഇംഗ്ലീഷ് നാവികപ്പടയുടെ കരുത്തിൽ ‘അടഞ്ഞകടലി’ന്റെ നീതിയാണ് അംഗീകരിക്കപ്പെ ട്ടതും നിലനിന്നതും. സാമാന്യനിയമമെന്നത് എക്കാലത്തും കയ്യൂക്കുള്ളവന്റെ വാക്കുകൾ തന്നെ.

( തുടരും )

Continue Reading
9 Comments

9 Comments

  1. Milan Tom

    October 6, 2021 at 7:30 pm

    നന്നായിട്ടുണ്ട്. കടലിൽ അധിനിവേശം നടക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ലേഖനം പ്രസക്തം

    • VV Jose Kallada

      October 7, 2021 at 1:05 pm

      അന്തർദ്ദേശീയ നിയമം പഠിക്കുന്നതിനിടെ ഈ പേര് കേട്ടിരുന്നു.Hugo Grotius. വിശദവിവരങ്ങൾക്ക് നന്ദി.

  2. ഗഫൂർ കരുവണ്ണൂർ

    October 7, 2021 at 8:24 am

    നന്നായി. വായനയിൽ ഒരു പുതിയ തലമുണ്ടായി.

  3. ഗഫൂർ കരുവണ്ണൂർ

    October 7, 2021 at 10:00 am

    നന്നായി. ഒരു പുതുവായന സമ്മാനിച്ചു.

    • Harinarayanan

      October 8, 2021 at 2:09 am

      നേശേ ചരേതി ബലേതധർമ്മം എന്നല്ലേ. എല്ലാ കാലത്തും ബലവാൻ പറയുന്നത് നീതി . ന്യാ യീകരണം പണ്ഡിതർ കണ്ടെതിക്കൊല്ലും . കൊള്ളും എന്നാണ് ഉദ്േശിച്ചത് . ഗൂഗിളിൻ്റെ തിരുത്ത് കൂടുതൽ ശരി തന്നെ.

  4. VV Jose Kallada

    October 7, 2021 at 1:05 pm

    അന്തർദ്ദേശീയ നിയമം പഠിക്കുന്നതിനിടെ ഈ പേര് കേട്ടിരുന്നു.Hugo Grotius. വിശദവിവരങ്ങൾക്ക് നന്ദി.

  5. Pratheesh idukki

    October 7, 2021 at 1:07 pm

    നല്ല എഴുത്ത്

  6. VV Jose Kallada

    October 7, 2021 at 1:07 pm

    🌹

  7. റോയ് എം.തോമസ്

    October 8, 2021 at 1:31 pm

    ഷൈരാജ് അഭിനന്ദനങ്ങൾ,എഴുത്ത് ഗംഭീരം

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending