Connect with us

ലേഖനം

കവിത തിന്തകത്തോം 4

Published

on

വി.ജയദേവ്

പൂമധ്യരേഖയിൽ
പൂമ്പാറ്റകൾ എന്നും
ജീവിക്കുന്ന ഇടം

പിന്നെപ്പിന്നെ, ഞാൻ ചിത്രശലഭങ്ങളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല . അവ പലതും പാറിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയ്ക്കു മാഗിയാന്റി പല നിറത്തിലുളള ഫ്രോക്കുകൾ തുന്നിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയെയൊക്കെയും ഫ്രോക്കുകൾ എന്നു വിളിച്ചത് എന്തിന് എന്നതിന് ഒരു ഉത്തരമായിരുന്നില്ല അന്നത്തെ കാലത്തിനു മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നത്. മറിച്ച്, ഫ്രോക്കുകൾ തന്നെയായിരുന്നു അതിൻ്റെ ഉത്തരവും.

കാരണം അന്നത്തെ ഫ്രോക്കുകൾ അങ്ങനെയുള്ളതായിരുന്നു. ഒന്നുകിൽ, മുട്ടിനു മുകളിൽ കഷ്ടിച്ച് എത്തുമായിരുന്നത്. ധാരാളം ഞൊറികളുള്ളത്. ഞൊറികളില്ലാത്ത ഫ്രോക്കുകൾ വന്നിരുന്നതു പിന്നെയും കുറെക്കാലം കഴിഞ്ഞായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അതിന്റെ പേരും മാറിപ്പോയിരുന്നു. മിഡിയെന്ന അതിനെ ആരും ഫ്രോക്ക് എന്നു വിളിച്ചിരുന്നില്ല.

മുട്ടിനു മുകളിൽ കഷ്ടിച്ചെത്തുന്ന കവിതകളുടെ മഹാകാവ്യമായിരുന്നു നീളൻ പാവാടകൾ. അതു പക്ഷെ അന്നു മുതി൪ന്ന പെൺകുട്ടികൾ മാത്രമേ ധരിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. മുട്ടറ്റമെത്തുന്ന ഫോക്കുകളിട്ട ഉടൽ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ കൗമാരകാലം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മാഗിയാന്റി പൂമ്പാറ്റകൾക്കു തുന്നിക്കൊടുക്കമായിരുന്നു ഉടുപ്പുകളെ ഫ്രോക്ക് എന്നു തന്നെ വിളിച്ചു. പല ചിത്രശലഭങ്ങളുടെയും ഉടലുകൾ പൂ൪ണമായി മറഞ്ഞിരുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് അതെപ്പോഴും ഫ്രോക്കായിത്തന്നെ അവശേഷിച്ചു.

മാഗിയാന്റി പൂമ്പാറ്റകൾക്ക് നീളൻപാവാടകൾ തുന്നിക്കൊടുത്തിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവയാരും കണങ്കാൽ വരെ മറച്ചുകളയുന്ന അത്തരം നിറക്കൂട്ടുകളിൽ ശരീരങ്ങളെ മറച്ചുവച്ചില്ല. എന്നെങ്കിലും മാഗിയാന്റി അവയ്ക്കു നീളൻപാവാട തയ്പ്പിച്ചുകൊടുക്കുമായിരിക്കും എന്നു വിചാരിച്ചിരുന്ന കവിതക്കാലമായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ, മാഗിയാന്റി അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളൊന്നും കാണിച്ചിരുന്നില്ല. അവരുമായി വലിയ അടുപ്പം ഞാൻ കുറച്ചിരുന്നു. അധികം അടുത്തുചെല്ലാതെ തന്നെ മാഗിയാന്റി നിറങ്ങൾ ചേ൪ത്തുതുന്നുന്നതു ഞാൻ കണ്ടുകൊണ്ടുനിൽക്കുമായിരുന്നു.

അടുത്തു വന്നേടാ, ഈ നൂലു സൂചിയേക്കോ൪ത്തു പോടാ എന്നൊക്കെ മാഗിയാന്റി പ്രലോഭനങ്ങൾ നിരത്തുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, സൂചിയുടെ കുഴ അല്ലെങ്കിൽ ഓട്ട ( തീരെ കാവ്യപരമായ വാക്കല്ലായിരുന്നു അന്ന് ഈ ഓട്ട. ഓട്ടമുക്കാൽ തുടങ്ങിയ പദാവലികളുടെ ഹാങോവ൪ അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ) എന്നൊന്ന് ഇല്ല എന്നൊരു നിലപാടായിരുന്നു ഞാനെടുത്തിരുന്നത്. മാഗിയാന്റിയെ എന്നെ സൂചി കോ൪ക്കുന്നതിൽ നിന്നു നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താനായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ, എല്ലാ സൂചികൾക്കും കുഴയുണ്ടെന്നു മാഗിയാന്റി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അതിൽ നൂലിഴയിട്ടാണു താൻ നിറങ്ങളെ തുന്നിച്ചേ൪ത്തു പൂമ്പാറ്റപ്പാവാടകൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നതെന്നും.

എന്നെ എന്നെങ്കിലും എടുത്തു പൂമ്പാറ്റകൾക്കു ഫ്രോക്കുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കും എന്ന മാഗിയാന്റിയുടെ ഏറ്റവും വന്യമായ ഒരു ആഗ്രഹം സംഭവിക്കാനുള്ളതു തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് അന്നു ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരു നടുക്കം ഇപ്പോഴും എനിക്കുണ്ട്. അങ്ങനെയുണ്ടു ചില കാര്യങ്ങൾ. പ്രായമെത്ര കൂടിയാലും കവിതയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോവാത്തത്. മാഗിയാന്റിയുടെ കൈയെത്തുന്ന അകലത്തിൽ നിന്നു മാറിയേ ഞാൻ നിൽക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു പൂമ്പാറ്റയുടെയും ഫ്രോക്ക് ആവുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. അതിനി വിലാസിനിച്ചേച്ചിപ്പൂമ്പാറ്റയായിരുന്നെങ്കിലോ ? ഞാൻ മനസു മാറ്റിയേക്കുമെന്ന് അക്കാലത്തു ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ കിനാവു കണ്ടിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടു തന്നെ മാഗിയാന്റിയെ ദൂരത്തുനിന്നാണു ഞാൻ തയ്പുവേലയിൽ എന്നെ സാക്ഷിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. എന്നെങ്കിലും അവ൪ പൂമ്പാറ്റകൾക്കു ദാവണി തയ്ച്ചുകൊടുക്കുമെന്നു തന്നെ ഞാൻ വിചാരിച്ചു. ( ദാവണി അല്ലെങ്കിൽ ഹാഫ് സാരി എന്നൊരു പരീക്ഷ പാസാവാതെ അന്ന് ഒരു യുവതിയും സാരിയിലേക്കു നേരിട്ടു പ്രവേശിച്ചിരുന്നില്ല. അതു പാസാവാൻ പലരും പിഎസ്സി പരീക്ഷയ്ക്കെന്ന പോലെ ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും കാണാതെ പഠിച്ചിരുന്നു, രഹസ്യമായി.)

മാഗിയാന്റി പൂമ്പാറ്റകൾക്കായി ദാവണി തുന്നിക്കൊടുക്കുമെന്ന എന്റെ ഏറ്റവും വന്യവും സ്വപ്നാധിഷ്ഠിതവുമായ വിചാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കിക്കളഞ്ഞത് വിലാസിനിച്ചേച്ചി അല്ലാതെ, മറ്റാരായിരുന്നു.

“ എടാ, നീ എന്നെങ്കിലും എന്തായാലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ അതു നടക്കുമായിരിക്കും. എന്നാൽ, യഥാ൪ഥ ലോകത്ത് അങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല.” വിലാസിനിച്ചേച്ചി ഒരു ദിവസം ഒരു മാ൪ദ്ദവുമില്ലാതെ പറയുകയായിരുന്നു. അതുതന്നെ, പൂമ്പാറ്റയാവാനുള്ള പ്യൂപ്പ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിലോ മറ്റോ.

“ ഏതു തയ്യൽക്കാരിക്കും അങ്ങനെ ഒരു സാധ്യത തോന്നാനിടയുണ്ടാവുമല്ലോ.” എനിക്ക് അപ്പോഴും ചെറിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.

“ മാഗിയാന്റി അങ്ങനെ സാധാരണ തുന്നൽക്കാരിയല്ല.”

“ പിന്നെ….?’’

“ മാഗിയാന്റി ഒരു കലാകാരിയാണ്. തയ്യൽക്കാരിയാവുന്നതു പിന്നെയാണ്. ഒരു കലാകാരി ഒരിക്കലും കലയുടെ ഘടനയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. ഫ്രോക്ക്, പാവാട, നീളൻ പാവാട, ദാവണി, സാരി തുടങ്ങിയതാണ് വേഷത്തിന്റെ ഫോം അഥവാ ഘടന.”

“ അതുകൊണ്ടെന്ത്. ?”

“ സാധാരണ തുന്നൽക്കാരികൾ മാത്രമായവരാണു അങ്ങനെ വിവിധ രൂപത്തിൽ ആകൃഷ്ടരാവുന്നത്. എന്നാൽ, മാഗിയാന്റി കേവലം ഒരു തുന്നൽക്കാരിയല്ല, മറിച്ച് ഒരു തയ്യൽക്കാരിയാണ്.”

വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറയുന്നത് എനിക്കു മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. തയ്യൽ യന്ത്രത്തിൽ പണിയെടുക്കുന്നവരെല്ലാവരും തയ്യൽക്കാരികളാണെന്നാണെന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ എന്റെ വിചാരം.

“ അതിനു തയ്യൽക്കാരികളും തുന്നൽക്കാരികളും വെവ്വേറെ ഉണ്ടോ. ?”

“ ഉണ്ടല്ലോ…ഉണ്ടാവണമല്ലോ.”

“ അതെങ്ങനെ …?’’

അന്നൊരു വലിയ വിലക്കപ്പെട്ട രഹസ്യം പോലെ, അശ്ലീലം പോലെ വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു. വളരെ ഒച്ച താഴ്ത്തി. വളരെ വാക്കുകൾ കുറച്ച്.

“ എന്നെങ്കിലും നീയെഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിലുമുണ്ട് അങ്ങനെയൊന്ന്. കവിതയെഴുത്തുകാരും കവികളും. കവിത എഴുതുന്ന എല്ലാവരും കവികളാവുന്നില്ല. ചില൪ കവിതയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കവിതയെഴുത്തുകാ൪ മാത്രമായി വള൪ച്ച മുരടിച്ചുപോകുന്നു.”

അങ്ങനെ ഒന്ന് എനിക്കന്നു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. ഞാനെന്നെങ്കിലും കവിത എഴുതുമോ എന്നു തന്നെ ആത്മവിശ്വാസം വന്നിട്ടില്ല. രണ്ടാമത്തെ കവിത എഴുതിയെങ്കിലും ആദ്യത്തെ കവിത അന്നുവരെ എഴുതിയിട്ടില്ല. അതെന്ന് എഴുതുമെന്നോ അത് ഇനി എഴുതുമോ എന്നു തന്നെയോ അറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞ ആ ഒരു ഉദാഹരണം എനിക്ക് അന്നു മനസിലാവാതെ പോയി. വളരെ കാലത്തിനു ശേഷം ആദ്യത്തെ കവിത എഴുതിയതിനു ശേഷം, ആദ്യമായി പാപം ചെയ്ത ഒരാളെ പോലെ അതിന്റെ നഗ്നത ഞാൻ നേരിട്ട് ഉള്ളിൽക്കൊണ്ടു പൊള്ളിപ്പോവുകയായിരുന്നു.

മാഗിയാന്റി തയ്യലിന്റെ ഉന്നതമായ ഭാവന കൊണ്ടുനടന്ന കലാകാരിയായതു കൊണ്ടുമാത്രമായിരുന്നില്ല, പൂമ്പാറ്റകൾക്കു വേണ്ടി ദാവണിയോ സാരിയോ തുന്നുന്ന സാധ്യതയെക്കുറിച്ചു പോലും വിചാരിക്കാതിരുന്നത് എന്നു ഞാൻ വൈകിയാണ് അറിഞ്ഞത്. ആ കാരണം, വിലാസിനിച്ചേച്ചി ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, പ്യൂപ്പയെന്ന ഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം അവരോടൊപ്പം കിടന്ന നാളിലാണു ഞാൻ അതു മനസിലാക്കുന്നത്. അതു വിലാസിനിച്ചേച്ചിക്കു വേണ്ടി മാറ്റിവച്ചിരുന്ന ഇതളിന്റെ പൂമധ്യരേഖയിൽ അജ്ഞാതമായ ഭാഷയിൽ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പൂമ്പാറ്റകൾക്ക് ഒരു ദിവസത്തെ മാത്രം ആയുസുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അതെന്ന്.

അതിൽപ്പിറ്റേന്നു മുതലാണു പൂമ്പാറ്റകളുടെ രാജ്യത്തു നിന്നു ഞാനെന്ന ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞത്. ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാവുന്ന ഒരു നിറക്കൂട്ട് എനിക്കു സഹിക്കാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു. പൂമ്പാറ്റകൾക്കു തീരാത്തത്രയും ആയുസ് നൽകാൻ മാഗിയാന്റിക്കു സാധിക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് അന്നത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും വൃത്തികെട്ട സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവ൪ ഫ്രോക്കുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന നിറക്കൂട്ടുകളാണ് പൂമ്പാറ്റകളുടെ ആയുസ് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്നതായിരുന്നു ആ സ്വപ്നം. പൂമ്പാറ്റകളെ ഒരു ദിവസത്തെ ആയുസിലേക്കു മാത്രം പറത്തുന്നതു മാഗിയാന്റി തന്നെയാണെന്ന സത്യം.

പിന്നെക്കുറേക്കാലത്തേക്ക് എനിക്കു മറിച്ചുവിചാരിക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. പൂമ്പാറ്റകളെ നി൪മിക്കുന്നതും അതിന്റെ ആയുസ് തീരുമാനിക്കുന്നതും മാഗിയാന്റി തന്നെയാണെന്ന് ആ വൃത്തികെട്ട സ്വപ്നത്തിന്റെ ഹാങോവറിൽ ഞാൻ പിന്നെയും കുറെക്കാലം വിശ്വസിച്ചുനടന്നു. അന്ന് അതിനു പറ്റിയ ചിന്താപരമായ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. എന്തിനെയും ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം. പിന്നെപ്പിന്നെ നിമിഷായുസായ പൂമ്പാറ്റകളുടെ റിപ്പബ്ലിക്കിൽ നിന്ന് ഞാനെന്നെ പുറത്താക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ അവയുടെ അൽപ്പായുസിനെ ഞാൻ പൂ൪ണമായും എന്നിൽ നിന്ന് അഴിച്ചുകളഞ്ഞു.

ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത പൂമ്പാറ്റകളെ സ്വയം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ഭാവന എനിക്കു തന്നത്, പിന്നെ കവിതയായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും വൈകാതെ ഞാൻ എന്റെ ആദ്യത്തെ കവിത എഴുതും എന്ന കാര്യത്തിൽ എന്നിൽത്തന്നെ ഒരു തീരുമാനമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തുട൪ന്നുള്ള കവിതകളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ഒരു പൂമ്പാറ്റയും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയല്ലാതെ മരിച്ചുപോയിരുന്നില്ല. തുമ്പികളുടെ സെമിത്തേരിയിലും താമസിച്ചിരുന്നതു ജീവനുള്ള, ജീവിക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റകൾ തന്നെയായിരുന്നു.

illustration – saajo panayamkod

അപ്പോഴും ഒരു സംശയം അശ്ലീലമായി ഞാൻ കൊണ്ടുനടന്നു. മാഗിയാൻ്റി എന്തിനാണ് പൂമ്പാറ്റകളുടെ ആയുസ്സ് തീരുമാനിക്കുന്നത്..അവർ ശരിക്കും ആരായിരുന്നു ?

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending