Connect with us

ലേഖനം

നോട്ടം 5

Published

on

പി.കെ.ഗണേശൻ.

കള്ളൻ,കള്ളൻ,കള്ളാ യെന്നു വിളിക്കാതെ…

അതിജീവനത്തിന് അന്നന്നത്തെ അപ്പം മോഷ്ടിക്കുന്നവരെ കള്ളന്മാരെന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ നീതിരാഹിത്യമുണ്ട്

അതുകൊണ്ടാണ് അന്നം മോഷ്ടിക്കുന്നവരെ കള്ളന്മാരെന്നു മുദ്രയടിച്ച് നിയമത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കാൻ നീതിബോധമുള്ളവരിപ്പോഴും തയ്യാറാവാത്തത്.അട്ടപാടിയിലെ ആദിവാസി യുവാവ് മധുവിൻറെ ജീവനുമേൽ ആൾക്കൂട്ടം മരണശിക്ഷ വിധിച്ചപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളുപിടഞ്ഞത് ഇപ്പറഞ്ഞ നീതിബോധമുള്ളതുകൊണ്ട്.

വിക്ടർ ഹ്യൂഗോ ആവിഷ്കരിച്ച ആ പാതിരിയുണ്ടല്ലോ,കള്ളനുണ്ടല്ലോ,ആ പാതിരിയുടെ നീതിബോധമാണ് ലോകത്തിൻറെ കാതൽ.മിക്ക മനുഷ്യരിലുണ്ട് ഏറിയും കുറഞ്ഞും ആ നീതിബോധം.പാവങ്ങളിലെ പാതിരിയും മോഷ്ടാവും ഒരുപോലെ നമ്മുടെ ഉള്ളിലുണ്ട്.അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്ന നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ കാർക്കശ്യമില്ല മനുഷ്യകുലത്തിൻറ നൈതിക വ്യവഹാരത്തിൽ.പലപ്പോഴും സമാന്തരമാണ് അവ.

അന്നന്നേയ്ക്കു വേണ്ടതുമാത്രം മോഷ്ടിക്കുന്നവർ പുലർത്തുന്ന മര്യാദയുണ്ട്.ആസക്തിയെ കയറൂരിവിടുന്നവരല്ല ഇക്കൂട്ടർ. ആസക്തിയെ പിടിച്ചു കെട്ടുന്നതിൽ അവർ പുലർത്തുന്ന ജാഗ്രത ആർത്തി സംസ്കാരമായി വ്യവഹരിക്കുന്ന പൊതുജീവിതത്തിൽ സാമാന്യേന കാണാറില്ല.

ഇവിടെയാണ് കലാസൃഷ്ടി പുതിയ മനുഷ്യരെ തേടുന്ന പൊസിഷൻ.ഭൂമിയിൽ
നാം കാണാത്ത എന്നാൽ നാം ആഗ്രഹിച്ചുപോവുന്ന ചില മനുഷ്യരെ
സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു കലാസൃഷ്ടി മനുഷ്യതയെ പ്രാപിക്കുന്നത്.

കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്ന വ്യവസ്ഥിതിയുടെ നീതിന്യായത്തെ ഉൾകൊള്ളാൻ ഒരു കലാസൃഷ്ടിവിസമ്മതിക്കുമ്പോൾ അതിലൊരു പ്രോഗ്രസീവായ എലമെൻറുണ്ട്.മറ്റൊരു വൻകര തേടുന്നതുപോലെ, അസാധ്യമായ ഒരു വൻകര സ്വപ്നം കാണുന്നതു പോലെ,ആ സ്വപ്നത്തിൽ നാം ജീവിക്കുന്ന വൻകരകൾ ഒഴുകി പോകുന്നതു പോലെ.

ഹിരോകാസു കൊറീദയുടെ പാംഡിയോർ ലഭിച്ച ഷോപ്പ് ലിഫ്റ്റേഴ്സ് എന്ന സിനിമ നാം നിർമ്മിച്ച അനുഷ്ഠാന പൊതുബോധത്തെ അട്ടിമറിക്കുന്ന കലാസൃഷ്ടിയാണ്.

മകനെ മോഷണകല അഭ്യസിപ്പിക്കുന്ന അച്ഛനുണ്ട് സിനിമയിൽ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രമായി. ഒരിക്കൽ അന്നത്തെ അന്നത്തിനുള്ള ശ്രമം കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ വെച്ച് കിട്ടിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയേയും കൊണ്ടു വരുന്നു.തനിക്കോ ഭാര്യയ്ക്കോ പിറന്നാളവണമെന്നില്ല തങ്ങളുടെ മകൻ,മകൾ എന്ന നിലയിൽ കൂടുമ്പോഴൊരിമ്പമുണ്ട് അവർ പാർക്കുന്ന മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ.

അവളേയും മോഷ്ടിക്കാനുള്ള കല പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു.നിയമം അതിൻറെ വഴിയേ ആ അച്ഛനെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കിഡ്നാപ്പിംഗ് കുറ്റം ചുമത്തി വിചാരണക്കു വിധേയമാക്കിയപ്പോൾ കോടതി മുറിയിൽ ജൂറിയുടെ ചോദ്യം, കുട്ടികളെ മോഷ്ടിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതു കുറ്റകരമാണെന്നറിയൂലേ?പരിശീലിപ്പിക്കാൻ മറ്റൊന്നുമറിയില്ല എന്ന മറുപടിയിൽ ദൈന്യജീവിതത്തിൻറെ നിലവിളിയുണ്ട്.ജീവിക്കാനാണ് പരിശീലിപ്പിക്കുന്നത്, അതൊരു മോശം പാഠമല്ലെന്ന യുക്തിയുണ്ട് ആ നിലവിളിയിൽ.വലിയ മൂല്യങ്ങൾ പഠിച്ചു വരുന്നവർ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ ആ പാഠം എത്രത്തോളമുണ്ട് എന്ന പര്യാലോചനയ്ക്ക് ആ സന്ദർഭം നിമിത്തമാവുന്നുണ്ട്.കോടതിയുടെ മുന്നിൽ കുറ്റവും ശിക്ഷയും മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന നിയമം മാത്രമേയുള്ളൂ.ആ നിയമത്തിനു പിടികിട്ടാത്ത പലതുമുണ്ട് ജീവിതത്തിൽ.ഷോപ്പ് ലിഫ്റ്റേഴ്സ് ആവിഷ്കരിക്കുന്നത് അത്തരമൊരു ജീവിതമാണ്.

വലിയ ആശയങ്ങൾ/ആദർശങ്ങൾ പഠിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ പിന്തുടരാതിരിക്കുകയു ചെയ്യുന്ന ഒരേയൊരു ജീവി മനുഷ്യനാണ്.പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ജീവിയും മനുഷ്യനാണല്ലോ.മറ്റു
ജീവികൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പരിശീലിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യാറ്.ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ പരിശീലിക്കുന്നു.

കടയിൽ വില്പനയ്ക്കുവെച്ചിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ ഒരു നോ മേൻസ് ലാൻറിലാണ്.കച്ചവടക്കാരനും ഉപഭോക്താവിനുമിടയിൽ ഉള്ളൊരു പൊസിഷനിൽ, അവിടെ അവരല്ലാത്ത മറ്റുള്ളവർക്കും സാധ്യതയുണ്ട് എന്ന് ‘അച്ഛൻ’ പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ വിചിത്രമായ സാധ്യതയുണ്ട്,രണ്ടുമല്ലാത്ത ഒരു മൂന്നാമിടം.

കുടുംബം എന്നാൽ കൂടുമ്പോൾ ഇമ്പമേറുന്നതെങ്കിൽ അത് ഒരേ മരത്തിൽ തന്നെ പൂക്കുന്ന വസന്തമാവണമെന്നില്ല.ഒരേ മരത്തിൽ തന്നെ പലകാടുകളുമാവാമെന്ന സാധ്യതയുമുണ്ടല്ലോ.ഒറ്റ തന്തയോ തള്ളയോ ആ മരമാവണം എന്ന് എന്തിനാണിത്ര നിർബന്ധം?ആ കാടുകൾക്കെന്തൊരു ഭംഗിയാണ് എന്നതാണ് ഷോപ്പ് ലിഫറ്റേഴ്സ് തുറന്നിടുന്ന സാധ്യത.പല സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നു വരുന്ന പല മനുഷ്യർ കൂടിചേരുമ്പോഴും ഇമ്പം ഒരു മേൽക്കൂര യ്ക്കു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കും.ഈ സാധ്യത ജീവിതത്തെ മാത്രമല്ല കുടുംബത്തെയും പുനർനിർവചനത്തിനു നിർബന്ധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.കുടുംബം എന്ന അധികാരഘടന അങ്ങനെ തലകീഴായി മറിയുന്നു.

രക്തബന്ധം എന്ന കുടുംബങ്ങൾ ആശ്ലേഷിക്കുന്ന മിത്തിനെ തന്നെ സിനിമ ആക്രമിക്കുന്നു.മകനോ,മകളോ സ്വന്തം രക്തത്തിലെന്തിനു പിറക്കുന്നു.എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പിരിഞ്ഞു പോവാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ സാധ്യമാവുന്ന കൂട്ടിരിപ്പ്.ആകസ്മികതകളുടെ പെരുംഘോഷമാവുന്നു അങ്ങനെ ജീവിതം.അസന്നിഗ്ധത തന്നെ ആത്മാവായൊഴുകുന്നു കുടുംബത്തിൻറെ ഈണമായി….

മലയാളിത്തമുള്ളൊരു സീനുണ്ട് സിനിമ യിൽ.കേരളം തന്നെയാണോ ഈ സിനിമയുടെ ഭൂമിക എന്ന് തോന്നലുളവാക്കുന്ന സന്ദർഭമങ്ങനെ.കേരളത്തിൽ നിന്നും അത്ര അകലത്തിലല്ല ജപ്പാൻ എന്ന തോന്നൽ അറിയാതെ.ഇളയ കുട്ടിയുടെ പല്ലിളകിപോയപ്പോൾ ഇളകിയ പല്ല് പുരപ്പുറത്തെക്കെറിയുന്ന രംഗമുണ്ട്, പണ്ടൊക്കെ നമ്മുടെ ബാല്യം പുതിയ നല്ല പല്ല് മുളച്ചു കിട്ടാൻ ചെയ്തതുപോലെ ,ഇളകിപോന്ന പല്ല് ചാണകത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു പുരപ്പുറത്തേക്കെറിയാറുണ്ടല്ലോ,തുമ്പപൂപോലുള്ള പല്ല് മുളയ്ക്കാൻ,ചില അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്ക് നാട് അകത്തായതിൻറെ ഭംഗിയുണ്ട്! ജപ്പാനിൽ നിന്ന് നാം കൊണ്ടതോ, നമ്മിൽ നിന്ന് ജപ്പാൻ കൊണ്ടതോ ഈ വിശ്വാസം.ആരാണ് ഒറിജിനൽ, ആരാണ് ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ്?

ഒറ്റ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ കൂടെ പോരുന്നൊരു സിനിമയാണ് ഷോപ്പ് ലിഫ്റ്റേഴ്സ്.

മറക്കാനാവില്ല ഈ സിനിമയുടെ ക്രാഫ്റ്റിനെ, ഓരോ ഫ്രെയ്മിലും ലൈവാണ് ജീവിതം, ഒഴുകുന്ന പുഴ പോലെ, നാം കണ്ട,കൊണ്ട ഏതോ ഒരു പുഴയിൽ നമുക്കെപ്പഴോ നമ്മെ മിസാവുന്നതു പോലെ കാഴ്ചയെ അനുഭവമാക്കുന്നുണ്ട് ഷോപ്പ് ലിഫ്റ്റേഴ്സ്….

littnow

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending