Connect with us

ലേഖനം

തൊണ്ണൂറുകളിലെ പുതുകവിത

Published

on

k sajeev kumar

കെ.സജീവ് കുമാർ

തൊണ്ണൂറുകൾ മലയാള കവിതയെ സംബന്ധിച്ച് വളരെ നിർണ്ണായകമാണ്. ഒരു വലിയ പ്രസ്ഥാനമായി പടർന്ന് പന്തലിച്ച ആധുനികതയിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഒരു കാവൃഭാവുകത്വം രൂപപ്പെടുത്തി എടുക്കുന്നതിൽ ഏറിയും കുറഞ്ഞുമുള്ള പരിശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായത് അന്നാണ്.

മുഖ്യധാരാ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടാതെ ഡോ.അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ വർഷം തോറും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന കേരള കവിതയിലും മറ്റ് സമാന്തര പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലുമാണ് സ്വാഭാവികമായും പുതു പ്രവണതകൾ പ്രത്യക്ഷമായത്.പുതു കവിതയ്ക്കു വേണ്ട പ്രതലമൊരുക്കുന്നതിൽ നിതാന്ത ജാഗ്രത പുലർത്തിയ കവിയായിരുന്നു അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ. കാസർഗോഡു മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെയുള്ള വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലായി നടന്ന കേരള കവിതയുടെ പ്രകാശന വേദികളും അവിടെ നടന്ന കവിതയെ സംബന്ധിച്ച വലിയ സംവാദങ്ങളും അതിനു തെളിവാണ്.

കവിതയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രമുണ്ടായ സമകാലീന കവിത, യരലവ, തുടങ്ങിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ശ്ലോകം, പാഠഭേദം, അന്വേഷണം, ഇന്ന്, കവിതാസംഗമം, തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ സമാന്തര പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ഇത്തരം ശ്രമങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.നാടെമ്പാടുമുണ്ടായിരുന്ന കവിയരങ്ങുകളും അയ്യപ്പപ്പണിക്കരുടെ തന്നെ നേതൃത്വത്തിലുണ്ടായിരുന്ന സംക്രമണവും ഡോ.എം.രാജീവ് കുമാറിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പരിധിയും രാജുവിൻ്റെ മുൻ കയ്യിലുള്ള എഴുത്തകവും പോലെ കേരളമൊട്ടുക്കുണ്ടായിരുന്ന ചർച്ചാ സദസുകളും നവ ഭാവുകത്വത്തിനായി തലപുകച്ചു. അവിടെയെല്ലാം ആധുനികതയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി കവിതയെഴുതിയിരുന്ന നൂറു കണക്കിന് കവികളും നിരൂപകരും സജീവമായി.

കളർകോടു വാസുദേവൻ നായരെപ്പോലുള്ള മുതിർന്ന പണ്ഡിതന്മാരും ഡോ.സി.ആർ.പ്രസാദ്, ഡോ.ആർ.സുരേഷ്, തുടങ്ങിയ പുത്തൻ നിരൂപകരും സജീവമായി.പ്രൊ.മീരാക്കുട്ടി, സച്ചിദാനന്ദൻ, എം.കെ.ഹരികുമാർ, ബാലചന്ദ്രൻ വടക്കേടത്ത്, ഷൺമുഖൻപുലാപ്പറ്റ, ഇ.പി.രാജഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ലേഖനങ്ങളിൽ അതിൻ്റെ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്. ഡോ.സി.ആർ. പ്രസാദാകട്ടെ പ്രശസ്തരും അപ്രശസ്തരുമായ കവികളുടെ കവിതകളിലെ പുത്തൻ പ്രവണതകൾ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുകയും അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മലയാള കവിത ആധുനികാനന്തരം, ഹരിതദർശനം ആധുനികാനന്തര കവിതയിൽ എന്നീ പുസ്തകങ്ങൾ തൊണ്ണൂറുകളിലെ കവിതയെ ശക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

കേരളകവിതയുടേയും സമകാലീന കവിതയുടേയും യരലവ യുടേയും പഴയ ലക്കങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഇത് ആർക്കും ബോധ്യമാകും.പുതിയൊരു കാവ്യഭാവുകത്വം രൂപപ്പെടുത്തി എടുക്കുന്നതിൽ ഇതൊക്കെ വഹിച്ച വലിയ പങ്ക് ഇതിൽ നിന്നും വ്യക്തമാകുന്നതാണ്. സാവിത്രി രാജീവൻ്റെ ‘ചരിവും’ രാഘവൻ അത്തോളിയുടെ ‘കണ്ടത്തി’ യും മുതിർന്ന കവികളായ കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാറിൻ്റെ ‘കീഴാള’ നും ഡി.വിനയചന്ദ്രൻ്റെ ‘ കാടും’ കെ.എ.ജയശീലൻ്റെതടക്കം ഒട്ടേറെ കവിതകൾ ഇവിടെ സജീവമായിരുന്നു.ഇന്ദ്രബാബുവിൻ്റെയും ഗിരീഷ് പുലിയൂരിൻ്റെയും കവിതകൾ പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ മെയ് വഴക്കത്തോടെ ഇവിടെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു.

തൊണ്ണൂറുകളിൽ കവിതയിലുണ്ടായ ഭാവുകത്വ വ്യതിയാനത്തിന് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം കൂടിയുണ്ട്. വളരെ കാലുഷ്യമുള്ള, വളരെ സ്ഫോടനാത്മകമായിട്ടുള്ള സാമൂഹ്യ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടായ കാലം കൂടിയാണ് തൊണ്ണൂറുകൾ. പ്രധാനമായും രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. ഒന്നാമത്തേത് ഗാട്ടു കരാറിനു ശേഷം അന്തർദേശീയമായിത്തന്നെയുണ്ടായ സാമ്പത്തിക രംഗങ്ങളുടെ അപരിചിതമായ ഒരു ബന്ധവും തുടർന്നുണ്ടായ ആഗോള വിപണിയുടെ സാമീപ്യവും.രണ്ട്, അതിനെക്കാളും വ്യാപകമായത്.അതുവരെയും ചിന്തിക്കാത്ത തരത്തിലുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ കുതിച്ചു ചാട്ടം. ഇത്ര സ്ഫോടനാത്മകമായിട്ടുള്ള ഒരു കാലത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ കവിതയും ഭാവുകത്വവും അതിനനുസരിച്ച് മാറിയേ മതിയാവൂ.

പുതു കവിതയുടെ ബഹുസ്വരമായ ആഖ്യാന തലങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തിയ കവിതകൾ തൊണ്ണൂറുകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടു. പാരഡിയും പാസ്റ്റിഷും അപനിർമ്മാണവും മിശ്രഭാഷയും സൈബർ അനുഭവങ്ങളും ഗണിത യുക്തികളുമൊക്കെ ഇടകലർന്ന കാവ്യ വിചാരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രചനകൾ ഇവിടെയുണ്ടായി.

എൽ.തോമസ്കുട്ടിയുടെ വ്യത്യസ്തവും പ്രഹരശേഷിയുള്ളതുമായ രചനാരീതി പുതു കവിതയുടെ ദിശ മാറ്റാൻ പ്രേരണയായി.തോമസ്കുട്ടിയുടെ ‘സി.വി.വിജയം'(1993) എന്ന കവിതയിലെ സി.വി. എന്ന ചുരുക്കെഴുത്ത് വിടർത്തിയിട്ട വിതാനം സൈബർ സത്തയിൽ നിന്നും രൂപമെടുക്കുന്നതാണ്. ചരിത്ര ,സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, സാഹിത്യ, സദാചാര നിർമ്മിതികളെയെല്ലാം ഓർമ്മപ്പെടുത്തി കടന്നു പോകുന്ന ഈ കവിത സൈബർ അനുഭവത്തെ ആദ്യമായി മലയാള കവിതയിലെത്തിച്ചു. സി.വി.മീൻസ് കമ്പ്യൂട്ടർ വൈറസ് എന്ന് അയാൾ അന്നെഴുതി. ‘ജ്ഞാനമുത്തുമാല’ ( 1994) എന്ന കവിതയിൽIOIO എന്നിങ്ങനെ ഇൻ ,ഔട്ട് നാളികളിലൂടെ ഹാർഡ് വെയർ സാങ്കേതികത മലയാള കവിതയിലെത്തി.

പാരഡിയുടേയും പാസ്റ്റിഷിൻ്റെയും രചനാ തന്ത്രം വളരെ ഫലപ്രദമായി എ.സി. ശ്രീഹരിയുടെ കവിതകളിൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.( വായനാവികൃതി, എവിടെ ലോൺ?) സി.എസ്.ജയചന്ദ്രൻ്റെ’ ഡാർവിൻ രണ്ടാമൻ്റെ തീസിസ്’ (1998) എന്ന കവിതയും ഇത്തരത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണ്. പാരഡിയുടേയും പാസ്റ്റിഷിൻ്റെയും രചനാ സ്വഭാവമുള്ള കവിതകൾ ഞാനും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.(ദൈമീപരിണയം (1998), ഫൂക്കോയുടെ വാൾ(1999). ടി.കെ.സന്തോഷ് കുമാറിൻ്റെയും(ഒരു പെൺകുട്ടി പോസ്റ്റ് ചെയ്ത പോസ്റ്റ് മോഡേൺ കവിതകൾ (1998), ജയൻ കെ.സി.യുടെയും(wwwതാമര.com (1999) കവിതകളും പാരഡിയുടേയും സൈബർ അനുഭവങ്ങളുടേയും സൂക്ഷ്മാഖ്യാനങ്ങളാണ്.

സാജോ പനയംകോട്, ഷാജി ഷൺമുഖം ,രാധാകൃഷ്ണൻ പെരുമ്പള, തുടങ്ങിയവരുടെ കവിതകൾ വ്യത്യസ്ത വഴികളിൽ സഞ്ചരിച്ചതും ഇക്കാലത്താണ്. ദളിതനുഭവങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്ത പ്രമേയങ്ങളുമായി എം.ആർ.രേണുകുമാറും എം.ബി.മനോജും ശിവദാസ് പുറമേരിയും ബിനു എം പള്ളിപ്പാടും അംബിദാസ് കാരേറ്റും ഇവിടെ സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചിരുന്നു.

പി. വൈ. ബാലൻ്റെയും സുബ്രഹ്മണ്യദാസിൻ്റെയും സെബാസ്റ്റ്യൻ്റെയും മനോജ് കുറൂറിൻ്റെയും മാങ്ങാട് രത്നാകരൻ്റെയും പി.എ.നാസിമുദീൻ്റെയും കുഴൂർ വിത്സൻ്റെയും പി.എൻ.ഗോപീകൃഷ്ണൻ്റെയും സച്ചിദാനന്ദൻ പുഴങ്കരയുടേയും രാജുവള്ളിക്കുന്നത്തിൻ്റെയും സുരേഷ് നൂറനാടിൻ്റെയും എം.എസ്.ബനേഷിൻ്റെയും ഷിറാസ് അലിയുടേയും നാസർ കൂടാളിയുടേയും കെ.രാജഗോപാലിൻ്റെയും ആശാലതയുടേയും കവിത ബാലകൃഷ്ണൻ്റെയും കണിമോളുടേയും ശ്രീദേവി എസ് കർത്തയുടേയും മ്യൂസ് മേരിയുടേയും ബിജു കാഞ്ഞങ്ങാടിൻ്റെയും മോഹനകൃഷ്ണൻ കാലടിയുടേയും മധു ആലപ്പടമ്പിൻ്റെയും രാജൻ കൈലാസിൻ്റെയും ശാന്തൻ്റെയും കാവ്യധാരയും സചേതനമായിരുന്നു.

കവിതയുടെ രൂപപരമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കപ്പുറം കവിതയെ ആത്മാർത്ഥമായി സമീപിച്ചു കൊണ്ട് പുതുവഴി കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചവരാണ് ശ്രീകുമാർ കരിയാടും എസ്.കണ്ണനും.വിനോദ് വൈശാഖി, അസീം താന്നിമൂട്, ബി.എസ്.രാജീവ്, ചായം ധർമ്മരാജൻ, കൊന്നമൂട് വിജു, കെ.എസ്.അജിത്, ലാൽ രഞ്ചൻ എന്നിവർ ഒറ്റയൊറ്റ തുരുത്തുകളായി നിന്ന് കവിതയെ സമീപിച്ചവരാണ്.പ്രസാദിൻ്റെ ‘മണ്ണെഴുത്തു’കളും പുതുവഴിയെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണങ്ങളായിരുന്നു.’ ആഴം’ അവതരിപ്പിച്ചതിലൂടെ നിശ്ശബ്ദ ഭാഷണത്തിൻ്റെ കരുത്ത് മലയാള കവിതയിൽ ആർ.മനോജ് ഉറപ്പിച്ചെടുത്തു.

കല്ലുവെട്ടു തൊഴിലാളിയായ സാംബശിവൻ മുത്താനയുടെ അനുഭവ ഭാഷ ദളിത ജീവിതത്തിൻ്റെ നേർ ചിത്രമായി. ഇവരൊക്കെ അക്കാല കവികളിൽ ചിലർ മാത്രം. ഇതിലും എത്രയോ അധികം പേരാണ് പുതിയ സെൻസിബിലിറ്റിയുടെ അണിയറയിലുള്ളത്.നിർഭാഗ്യവശാൽ അവയെ തമസ്കരിക്കാനും സ്വയം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനും ഒരു കോക്കസ് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളാണ് തൊണ്ണൂറുകളിലെ പുതു കവിതയിൽ കണ്ടത്.

പൂർവാധുനികവും കാല്പനികവും ആധുനികവുമായ കാവ്യപാരമ്പര്യങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന പി.പി.രാമചന്ദ്രൻ ,റഫീക്ക് അഹമ്മദ്, അൻവർ അലി, ടി.പി.രാജീവൻ, എസ്.ജോസഫ്, അനിതാ തമ്പി, കെ.ആർ.ടോണി എന്നിവരെയൊക്കെയാണ് പുതുകവികളായി ഇവിടെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടു വന്നത്.പി.പി.രാമചന്ദ്രൻ്റെ മാമ്പഴക്കാലം (1993), പട്ടാമ്പിപ്പുഴമണലിൽ(1998), ലോപസന്ധി,(1995) എന്നീ കവിതകളും റഫീക്ക് അഹമ്മദിൻ്റെ ആനമയിലൊട്ടകം(1997), കഴുതയും കമ്പ്യൂട്ടറും(1997), പാറയിൽ പണിഞ്ഞത് (1998) എന്നീ കവിതകളും നോക്കുക. ഇതൊക്കെ തൊണ്ണൂറുകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണ്.പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട കാലത്ത് ഈ കവിതകൾ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടെന്നു മാത്രമല്ല പാരമ്പര്യവഴിയിൽ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ കുഴപ്പമില്ലാത്ത കവിതകളുമാണവ. പക്ഷേ, പുതിയ കാലത്തിൻ്റെ പ്രശ്നങ്ങളെയോ ജീവിതാവസ്ഥകളെയോ ആവിഷ്കരിക്കാൻ ഇവർ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഭാഷയും ആഖ്യാന രീതികളും നോക്കുക.പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ നടപ്പു വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കവിതയ്ക്ക് പുതുകാലത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ എങ്ങനെയാണ് കഴിയുക?

തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട അൻവർ അലിയുടെ ‘ആര്യാവർത്തത്തിൽ ഒരു യക്ഷൻ’ എന്ന കവിതയിൽ പോലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ബിംബ കല്പനകൾ നോക്കുക:

“കാറ്റുകളിക്കാർമുകിലെ
പാതിരയറയിലടച്ചുകടത്തി?
അർക്കനകാലത്തിലറുക്കും
പുലരിയിറച്ചി”

ഈ വിധമുള്ള ബിംബകല്പനകൾ തൊണ്ണൂറുകളുടെ ആദ്യ പാദത്തിൽ പോലും മലയാള കവിതയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞതാണ്.

‘ ഏകാന്തതയുടെ അമ്പതു വർഷങ്ങൾ’ (1997) എന്ന കവിത ആധുനികതയുടെ സർവ ലക്ഷണങ്ങളും തികഞ്ഞ സ്ഥൂല രചനയാണ്. എന്നാൽ ഈ കവിത ഉത്തരാധുനിക കവിതയുടെ മികച്ച ദൃഷ്ടാന്തമായിട്ടാണ് പലരും വിലയിരുത്തിയിട്ടുള്ളത്. ആധുനികതയും ഉത്തരാധുനികതയും തമ്മിലുള്ള വീക്ഷണ സംബന്ധിയായ വ്യതിയാനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാത്തവരുടെ വികല വാദങ്ങളായിട്ടാണ് അതിനെ കാണേണ്ടത്.

തൊണ്ണൂറുകളിലെഴുതപ്പെട്ട എസ്. ജോസഫിൻ്റെ കവിതകളിലും ആധുനികതയുടെ ക്ലീഷേ ബാധിച്ച കല്പനകൾ യഥേഷ്ടം കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. “പുളളിപ്പുലിയുടെ കുട്ടികൾ പോൽ വെയിൽ തുള്ളിക്കളിച്ചു തിമർക്കും പുലരി ” എന്നും “മിഴികളാൽ കുത്തിവരയ്ക്കണം മാനത്തൊരു കടുവയെ” എന്നുമുള്ള അതികവിതാ ബിംബങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ സച്ചിദാനന്ദനെയും” എപ്പൊഴും എവിടെയോ ഒരുവൾ നിർത്താതെ പാടുന്നുണ്ട്” എന്ന് വായിക്കുമ്പോൾ ഡി.വിനയചന്ദ്രനെയുമാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്.

അനിത തമ്പിയുടെ കാര്യം ഇതിലും ദയനീയമാണ്. 1997ൽ എഴുതിയ ‘ഉച്ച’ എന്ന കവിത നോക്കുക.’ മദ്യപിച്ച് ചിരിച്ച് കരയുന്ന ഉറ്റ ചങ്ങാതിയായ തെമ്മാടിയെപ്പോലെ നട്ടുച്ച” എന്നൊക്കെയുള്ള പളുങ്ക് കല്പനകളിലായിരുന്നു അനിത തമ്പിക്ക് അപ്പോഴും പ്രിയം. ” പെണ്ണേ എനിക്കുയിർ വെന്തു നീറുന്നു ” എന്ന് ഇതേ കവിതയിൽ വായിക്കുമ്പോൾ ആ നീറ്റൽ കടമ്മനിട്ടയൊക്കെ കവിതയിൽ മുമ്പ് അനുഭവിച്ച ആധുനികതയുടെ നീറ്റലും” എനിക്കു പേടിക്കുന്നൂ ലോകമേ നിന്നിൽ പെട്ടു പനിച്ച് ഞാനും നീയും തമ്മിലെന്ത് “(കേകയിൽ ഒരു തീവണ്ടി(1998)) എന്ന് പനിക്കുമ്പോൾ അത് മുമ്പ് സച്ചിദാനന്ദന് പനിച്ചതാണെന്നും നമുക്ക് മനസ്സിലാകും.തൊണ്ണൂറുകളിൽ പുതു കവിത ബഹുദൂരം മുന്നോട്ടു പോയ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള കവിതകൾ ഇവിടെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടതെന്ന് നാം മറക്കരുത്.

പുതു കവിതയുടെ തെറ്റായ ചരിത്ര നിർമ്മിതിയാണ് തൊണ്ണൂറുകളിലെ കവിതയിൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആധുനികവും പൂർവാധുനികവും കാല്പനികവുമായ എല്ലാത്തരം കാവ്യപാരമ്പര്യങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കാവ്യ നിർമ്മിതികളാണ് ഉത്തരാധുനിക കവിതകളെന്ന പേരിൽ ഇവിടെ വിശകലനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് പി.പി.രാമചന്ദ്രനും റഫീക്ക് അഹമ്മദും ടി.പി.രാജീവനും അൻവർ അലിയും എസ്.ജോസഫും ഉൾപ്പെട്ട കവികൾ ഇവിടെ ഉത്തരാധുനിക കവികളായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം വേറിട്ട എന്ത് ഐഡൻ്റിറ്റിയാണ് ഉത്തരാധുനിക കവിതയ്ക്ക് അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയുന്നത്?

തൊണ്ണൂറുകളിലെ പുതു കവിതകളായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ട ഇവരുടെ കവിതകൾ മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വായിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇതിൽ എന്ത് പുതുമയാണ് നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചത് ? എന്ന് ചോദിച്ചാൽ തീർച്ചയായും അതിന് ഉത്തരം പറയാൻ ഇവർ ബാധ്യസ്തരാണ്. ഈ അടുത്തകാലത്ത് ക്ലബ് ഹൗസിൽ നടന്ന ഒരു ചർച്ചയിൽ ഡോ.പി.ശിവപ്രസാദ് എന്ന യുവനിരൂപകൻ ഇവരുടെ കവിതകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടി ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.

തൊണ്ണൂറുകളിലെ പുതു കവിതയെ ഈ വിധം തെറ്റായ ദിശയിലേയ്ക്ക് നയിച്ചതിൽ സച്ചിദാനന്ദനും ആറ്റൂരിനും വളരെ വലിയ പങ്കാണുള്ളത്. ആറ്റൂർ എഡിറ്റു ചെയ്ത ‘പുതുമൊഴിവഴികൾ’ എന്ന പുസ്തകവും ആധുനികാനന്തര കവിതയെ വിലയിരുത്തിക്കൊണ്ട് സച്ചിദാനന്ദൻ എഴുതിയ ഒന്നിലധികം ലേഖനങ്ങളും അതിനു തെളിവാണ്. അവരുടെ കാവ്യ വഴികളിലൂടെ അനുസരണയോടെ പിന്തുടരുന്ന പിൻഗാമികളെയായിരുന്നു അവർക്കാവശ്യം.പുതു കവിതയിലെ ഏറ്റവും ഊർജസ്വലമായ പരീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നില്ല.

പുതു കവിതയെ നശിപ്പിച്ച് വെണ്ണീറാക്കിയതിൽ കെ.സി.നാരായണനും (മറ്റു ചില വിലനിലവാരസൂചികാ മാനേജർമാരുമുണ്ട്)അയാളുടെ ഗൂഢസംഘങ്ങൾക്കും ഭാഷാപോഷിണിക്കും പങ്കുണ്ട്. അനുചര സംഘത്തിൽപ്പെടാത്ത പുതു കവികളുടെ കവിതകൾക്ക് ഒരു പ്രാധാന്യവും ശ്രദ്ധയും അവർ നൽകിയില്ല. മാത്രമല്ല പുതു സൗന്ദര്യ വിചാരങ്ങളോട് മുഖം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തലത്തിൽ സാഹിത്യ വിചാരങ്ങൾക്ക് അവർ foreground നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തു.

Continue Reading
1 Comment

1 Comment

  1. Milan Tom

    October 3, 2021 at 11:59 am

    Kollaam

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending