Connect with us

ലേഖനം

സൂം

Published

on

കെ.സജീവ് കുമാർ

കവിതയോ പ്രമേയമോ?

നമ്മുടെ ഒരു ശീലമനുസരിച്ച് മിക്കവാറും മലയാള കവിതാ പoനങ്ങൾ നമ്മൾ നടത്തുന്നത് പലപ്പോഴും കവിതയിലെ ദർശനം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടാണ്. ആധുനികതയുടെ കാലം വരെയൊക്കെ അങ്ങനെത്തന്നെ ആയിരുന്നു. കാവ്യദർശനം – ഫിലോസഫി ഇതൊക്കെയാണ് പഠിതാവ് അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്.

ഇന്ന് ഏറ്റവും പുതിയ കാലത്ത് വരുമ്പോൾ കവിതയിലെ രാഷ്ട്രീയം, കവിതയിലെ എക്കോളജി,കവിതയിലെ ഫെമിനിസം ,കവിതയിലെ ദളിതിസം ഇതൊക്കെയാണ് ആളുകൾ പറയുന്നത് മുഴുവനും. ഇതിൻ്റെ കൗതുകകരമായിട്ടുള്ള ഒരു തമാശ എന്തെന്നാൽ ബാർബർ ഷോപ്പിൽ ചെന്ന് ഫോൺ ചോദിക്കുന്നതു പോലെയാണ്.കവിതയിൽ കവിതയല്ലാത്ത മറ്റു കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് അന്വേഷിക്കുന്നതു മുഴുവൽ. കവികൾഫിലോസഫേഴ്സ് ആയിരിക്കണം എന്ന് നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല.

കവികൾ രാഷ്ട്രീയക്കാരാകണം എന്നുമില്ല. അതിനകത്ത് സ്വാഭാവികമായി രാഷ്ട്രീയമോ ദർശനമോ പാർശ്വവൽകൃതമായ അനുഭവങ്ങളോ ഒക്കെ വരും. അല്ലെങ്കിൽ പ്രാദേശിക ഭാഷയോ പാരിസ്ഥിതികമായ സ്നേഹമോ ഒക്കെ വരും. പക്ഷേ, അതിൻ്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട സംഗതി കവിതയാണല്ലോ…

കവിത എങ്ങനെയാണ് അറിയേണ്ടത് അല്ലെങ്കിൽ സമീപിക്കേണ്ടത് എന്ന ഒരു അനുശീലനം നമുക്ക് കിട്ടുന്നില്ല എന്നതാണ് പ്രശ്നം. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അതിൻ്റെ ബയ്സിക്കൽ വ്യൂ ഒരു സൗന്ദര്യ അനുഭവമാണ്. ഈസ്തെറ്റിക്സ് ആണ് അതിൻ്റെ ഒരു പശിമ. അതാണ് കവിതയിൽ ആളുകളെ അടുപ്പിക്കുന്നത്. അതിൻ്റെ പ്രമേയപരമായ ഒരു കാര്യം മാത്രമല്ല. തീർച്ചയായും അതുണ്ട്. അതുള്ളപ്പോഴും അതിനെ അതാക്കി നിർത്തുന്നത് അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യാത്മകമായിട്ടുള്ള – അനുഭൂതിപരമായിട്ടുള്ള ഒരു സംഗതിയാണ്.

ക്ലാസിക്കൽ കാലത്ത് നമ്മൾ ഇതിനെ അതിൻ്റെ നിർമ്മാണ ചാതുരിയാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.ശയ്യാഗുണവും അലങ്കാരവും വൃത്തലക്ഷണങ്ങളും ഒക്കെ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് അന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്. അത് പക്ഷേ, അതിൻ്റെ ചെ യ് വനയുടെ ഒരു അളവുതൂക്കം മാത്രമാണ്.

ഒരു മനുഷ്യനെക്കാണുമ്പോൾ 6 അടി ഉയരം 55 സെൻ്റീമീറ്റർ നെഞ്ചളവ് എന്നൊക്കെ പറയും പോലെയാണത്. അത് മാത്രം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മനുഷ്യനാവുന്നില്ലല്ലോ. നീളവും വീതിയും അളവുതൂക്കം മാത്രമാണ്. അതിനെ മനുഷ്യനെന്നു പറയാൻ പറ്റുമോ? വേണമെങ്കിൽ ബൊമ്മ ആക്കാം. അത് മനുഷ്യനാവുന്നത് അതിനകത്തുള്ള മാംസവും എല്ലും കൊണ്ട് മാത്രമല്ല. മനുഷ്യത്വം എന്നു പറയുന്ന യോഗ്യത കൂടി ചേരുമ്പോഴാണ്.അതു പോലെയാണ് കവിതയും.

കവിതയ്ക്കകത്ത് ഇത്ര വാക്കുണ്ടെന്നോ ആ വാക്കിനകത്ത് ഇത്ര കഴഞ്ച് രാഷ്ട്രീയമുണ്ടെന്നോ ഒന്നുമല്ല. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര ഭാവനാകാൽപനികത ഉണ്ടെന്നോ ഒന്നുമല്ല. അടിസ്ഥാനപരമായി അത് കവിതയാകണം. മനുഷ്യത്വം എന്നു പറയുന്ന പോലെ കവിതയിൽ കവിത്വം ഉണ്ടാകണം.ബെയ്സിക്കലി നമുക്ക് അതിൻ്റെ അനുശീലനം ഇല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. അത് ഉണ്ടാവാൻ ഒത്തിരി പ്രായാസവുമാണ്. നമ്മൾ അങ്ങനെ ശീലിക്കാത്തതു കൊണ്ടു തന്നെ അതിൻ്റെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട്.

‘പദ്യം വാർക്കുന്ന തോതല്ലോ വൃത്തമെന്നി ഹ ചൊൽവത്.’ പക്ഷേ, അവിടെ വാർക്കുന്നത് പദ്യമാണ്. ആ വാർക്ക പ്പണിയിൽ കവിതയുണ്ടാവില്ല.പദ്യമേ ഉണ്ടാവൂ.പദ്യം എങ്ങനെയാണ് കവിതയാവുക? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ കേരളപാണിനീയം ആണല്ലോ ഏറ്റവും വലിയ കവിത. പാണിനി കുമാരനാശാനല്ല. അങ്ങനെ പറയുന്നതിൽ പാണിനിക്ക് യാതൊരു പരിക്കുമില്ല. പാണിനി വലിയ ആൾ തന്നെ. തർക്കമില്ല.

പക്ഷേ, അത് വേറെ ഇത് വേറെ.കുമാരനാശാൻ വലിയ കവിയാണെന്നുവച്ച് പാണിനി ചെയ്തതിൻ്റെ നാലിലൊന്നു പോലും ആശാൻ ചെയ്തിട്ടുമില്ല. ഇപ്പോഴും ആ വ്യാകരണ പുസ്തകത്തിൻ്റെ ക്വാളിറ്റി പോയിട്ടില്ലല്ലോ. നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും .പക്ഷേ, ‘മലയവിലാസം’ വലിയ കാവ്യമാണെന്ന് നമുക്ക് പറയാൻ കഴിയുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല. അതാണ് പ്രശ്നം.

പ്രമേയത്തിന് അമിത പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ അശ്ലീലമാണ്. അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് നമ്മുടെ അനുശീലനത്തിന് സംഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പോരായ്മയാണ് അതെന്ന്. നമ്മുടെ അനുശീലനത്തിൽ ഇല്ലാത്തത് ഹൃദയമാണ്. ഉള്ളത് സ്കെയിലാണ്. നീളവും വീതിയുമൊക്കെ നോക്കും. അത്രേയുള്ളൂ.നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ 6 അടി നീളവും 85 സെൻറീമീറ്റർ നെഞ്ചളവും.

രൂപമാണോ ഭദ്രം ഭാവമാണോ ഭദ്രം എന്നൊക്കെയുള്ള വളരെ ഗൗരവമായിട്ടുള്ള ചർച്ച ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അത് ഗൗരവം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ, അവിടെയും ഈ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ചർച്ച ഒതുങ്ങിപ്പോയി എന്നതാണ് പ്രശ്നം. കവിതയ്ക്ക് ഇത് രണ്ടു മല്ല എന്നാണല്ലോ നമ്മൾ പറയേണ്ടത്.

രൂപം എന്നു പറഞ്ഞാൽ നെഞ്ചളവ് തന്നെയാണല്ലോ.ഭാവം എന്നു പറഞ്ഞാൽ കണ്ണും തള്ളി നിന്ന് രാഷ്ട്രീയം പറയുന്നതല്ലേ?അതായത് ബൊമ്മ. മുണ്ടശ്ശേരിയൊക്കെ ഭാവമാണ് ജീവൻ എന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. അത് അക്കാലത്തെ യുക്തിബോധമാണ്. അത് അക്കാലത്തെ ആരോഗ്യകരമായ ചർച്ചയുമായിരുന്നു.അത് കഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ എത്രയോ മുന്നോട്ടു പോയി. ഒരു പക്ഷേ, മാരാരുടെ അഭിപ്രായമാണ് ഇതിൻ്റെ ഉത്തരത്തിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നത്. കല കലയ്ക്കു വേണ്ടിയോ ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയോ എന്നത് .മാരാര് പറയുന്നത് അങ്ങനെയൊരു വ്യത്യാസം ഇല്ലെന്നാണ്.

കലയും ജീവിതവും ഒന്നു തന്നെയാണെന്നാണ്. ആ ഒരു സമ്യക്കായ വീക്ഷണം ഉണ്ടെങ്കിൽ രൂപവും ഭാവവുമൊക്കെ എന്തിനാണ് മാറി മാറി നോക്കുന്നത് ? അങ്ങനെ ഇല്ലല്ലോ. ആകെയുള്ള സത്തയല്ലേ പ്രധാനം.

ഒരു റോസാപ്പൂ എന്നു പറയുന്നത് ഏത് രൂപത്തിലായാലും അതിൻ്റെ സൗരഭ്യം ചേരുമ്പോഴാണല്ലോ അത് പൂവായി മാറുന്നത്.നിറം കൊണ്ട് മാത്രമല്ലല്ലോ. പനിനീർപ്പൂ എന്നു പറയുന്നത് അതിൻ്റെ ആകെയുള്ള സത്തയല്ലേ. അല്ലാതെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ആണോ? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഫോട്ടോ എടുത്തിട്ട് ഇതാണ് പനിനീർപ്പൂ എന്നു പറയുമ്പോൾ നമുക്ക് വിശ്വസിക്കേണ്ടി വരും. ഇതിനെ വേണമെങ്കിൽ ഒരു തരം റിഡക്ഷനിസം എന്നു പറയാം. അതിലളിതവത്കരണം ആയിട്ടുള്ള ഒരു തരം യുക്തിവാദമാണത്. അക്കാലത്ത് യുക്തിസാമർത്ഥ്യം കൊണ്ട് അത് സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കാം.

കാലത്തിൻ്റെ ഭാരം കൊണ്ടു മാത്രം അത് നിലനിൽക്കണമെന്നില്ല. അത് അധികമായാൽ ചിലപ്പോൾ അതിൽ ആണ്ടു പോവുകയും ചെയ്യും.ഓരോ കവിതയിലും അതാത് കാലം മാത്രമല്ല സംസ്കാരവും പ്രതിഫലിക്കും. ഒരു കവിതയും ശൂന്യതയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതല്ല. ഒരു കാലത്തിലാണ് ഒരു മനുഷ്യൻ ജനിക്കുന്നത്. അവൻ്റെ വാക്കുകളാണല്ലോ കവിത. സ്വാഭാവികമായും ഒരു വാക്ക് ഉടലെടുക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ ഒരു സമൂഹം ഉണ്ട്. ന്യൂസ് പേപ്പറിലും പരസ്യ വാചകങ്ങളിലും പോലും. എല്ലാ ചെയ്തികൾക്കും ആ സമൂഹവുമായി ബന്ധമുണ്ട്. നമ്മുടെ സംസ്കാരം, ഹിന്ദു മീഥോളജി, അല്ലെങ്കിൽ ക്രിസ്ത്യൻ മിഥോള ജി അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇസ്ലാം മിഥോളജി, ദളിത് അനുഭവങ്ങൾ ഒക്കെയും വരും. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടു മാത്രം കവിത നിലനിൽക്കണമെന്നില്ല.

സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം എരിഞ്ഞു കത്തുന്ന സമയത്താണല്ലോ കുമാരനാശാൻ കവിതയെഴുതുന്നത്.ദേശീയ സമരത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും അദ്ദേഹം എഴുതിയില്ല. നളിനിയും ലീലയുമൊക്കെയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്.

ഗാന്ധിജിയെ “എൻ്റെ ഗുരുവേ” എന്ന് വിളിച്ച് അടിച്ചു പരത്തി വള്ളത്തോളിനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കവിതയിൽ എൻ്റെ ഗുരുനാഥൻ ഇല്ല. അത് പാടില്ല എന്നൊന്നും അശാൻ വിചാരിച്ചിട്ടില്ല. അതുള്ളതുകൊണ്ടു മാത്രം എല്ലാമാകില്ല എന്നാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു കൃതി ഇന്ന് ഞാൻ വായിക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ കാലത്തോട് അതിലെ വരികൾ സംസാരിക്കുന്നോ എന്നതാണ് അതിൻ്റെ കാലം.

“ഭക്ഷണത്തിനപേക്ഷിക്കുന്ന ദർദുരം” എന്ന് പറയുമ്പോൾ ആ കാലത്തു മാത്രമല്ല ഈ കാലത്തും ഒരു ബോധം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. എൻ്റെ ഒരു അവസ്ഥ. അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ്റെ ഒരു അവസ്ഥ. അത് എൻ്റെ ഈ കാലത്തോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അതിൽ കാലമുണ്ട്,അത് ഈ കാലത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നതുമാണ്‌. അതുകൊണ്ടാണ് അത് റെലവൻറാകുന്നത്. ഇങ്ങനെയാണ് ഒരു മനീഷി കാലത്തെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നത്. അപ്പോഴാണ് ഒരു കൃതി കാലാതിവർത്തിയാകുന്നത്. അല്ലാതെ കൂടുതൽ പതിപ്പുകൾ അടിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടല്ല.

Continue Reading
1 Comment

1 Comment

  1. DR. B. V. BABY

    October 19, 2021 at 12:42 pm

    ഹിന്ദിയിലെ ഒരു വാക്ക് പോലും അറിയാത്തവർക്കു പോലും ഹിന്ദുസ്താനി സംഗീതം ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുന്നത് അതിന്റെ പുറകിലുള്ള രാഗങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അതു എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് വായിച്ചാൽ അത്രയും ആസ്വദിക്കാൻ ഹിന്ദുസ്താനി അറിയാത്തവർക് സഫിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം കൂടി അറിഞ്ഞാൽ കൂടുതൽ മസ്നോഹരം ആകും. അതിലും മനോഹരം എഴുതിയ മഹാന്റെ ചിന്തകൾക്ക് ഒപ്പം സഞ്ചാരിച്ചാൽ ആയിരിക്കും.

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending