Connect with us

ലേഖനം

കവിത തിന്തകത്തോം 6

Published

on

വി. ജയദേവ്

ആരെയും ഐതിഹാസിക
കാമുകനാക്കിക്കളയാത്ത
ആ ഒറ്റക്കരിമറുക്

വര_ സാജോ പനയംകോട്

പൂമ്പാറ്റയായി മാറുന്നതിനു തൊട്ടുതലേന്നായിരിക്കണം, പ്യൂപ്പയിൽ നിന്ന് ഉണ൪ന്നു വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറയുകയായിരുന്നു. ‘ ഭൂമിയിൽ ഇനി അധികം മണിക്കൂറുകളില്ല.’

അതു വിലാസിനിച്ചേച്ചി യാത്രപറയുന്നതായി തോന്നുക മാത്രമായിരുന്നെന്നു വിചാരിക്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം. എന്നാൽ, അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. ഭുമിയിൽ അവരുടെ മണിക്കൂറുകൾ എണ്ണപ്പെട്ടിരുന്നു. വിവരിക്കാനാവാത്തവണ്ണം ഒരു കനക്കുറവ് പ്യൂപ്പയ്ക്കുള്ളതായി എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു.

എന്നാൽ, ഞാൻ മറുപടിച്ചത് അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. ’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി ഒരിക്കലും ഒരു പൂമ്പാറ്റയാകാൻ പോകുന്നില്ല. അതിനു പ്രകൃതിയിൽ ചില തിരുത്തുകൾ ഞാൻ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.’ ഞാനതു വെറുതേ പറഞ്ഞതാണെന്ന കള്ളത്തരം എന്നാൽ എനിക്ക് എന്നിൽ നിന്നു പോലും ഒളിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

‘ നീ എന്തു തിരുത്തിയെന്നാണു പറയുന്നത് ….? അപ്പോൾ നീ നിന്റെ ആദ്യത്തെ കവിത എഴുതിക്കഴിഞ്ഞുവോ…?’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി അപ്പോൾ കവിതയുടെ കാര്യം എടുത്തിടുമെന്ന് എനിക്കു പ്രതീക്ഷയേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പേടിപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ കേൾക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ ഭയന്നു.

‘ ഞാനൊരിക്കലും ഒരു പക്ഷെ, കവിതയെഴുതില്ല. എന്നിട്ടാണ് തിരുത്ത്. ഞാൻ തിരുത്തിയതു പ്രകൃതിയുടെ ചില നിയമങ്ങളെയാണ്. പെൺകുട്ടികളെ പൂമ്പാറ്റകളാക്കുന്ന നിയമങ്ങളെ.’

‘ അതു മാത്രം നിനക്കു തിരുത്താൻ സാധിക്കില്ല. പ്രകൃതിക്ക് അതിന്റേതായ നിയമങ്ങളുണ്ട്. കവിതയ്ക്ക് അതിന്റേതായ നിയമങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതു പോലെ.’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

‘നി൪ത്തുന്നുണ്ടോ, കവിതയെപ്പറ്റി. എന്നിട്ടാണ് വൃത്തവും അലങ്കാരവും വ്യാകരണവും എന്റെ കൈ തല്ലിപ്പൊളിക്കുന്നത്.’ എനിക്കു ലോകത്തെ എല്ലാ ചൂരൽവടികളോടും കഠിനമായ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

‘അതു നിന്നെക്കൊണ്ടു കൊള്ളാത്തതുകൊണ്ട്. അല്ലാതെ പിന്നെന്ത്…?’ വിലാസിനിച്ചേച്ചിക്ക് എന്തിനും തമാശ ചേ൪ക്കാതെ പറ്റുമായിരുന്നില്ല. അത് ഉപ്പിടുമ്പോൾ എന്നും അധികമാകുന്നതു പോലെ എപ്പോഴും ഒരു പൊടിക്ക് അധികമായില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

‘ ഞാൻ പൂമ്പാറ്റയായിക്കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ ഇതൊക്കെ ആരാണു നിന്നോടു പറയാനുള്ളത്.’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി വീണ്ടും തുരുതുരാ പറഞ്ഞു. മനുഷ്യന്റെ ഭാഷയിൽ കൈവശം ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം അവ൪ പറഞ്ഞുതീ൪ക്കുകയാണോ എന്നു സംശയിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു, കൂടെ. ‘ എടാ, നാളെ വൃത്തവും വ്യാകരണവും വേണ്ടാത്ത കാലം വന്നെന്നിരിക്കും, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ പക്ഷം കവിതയിലെങ്കിലും.’

അപ്പറയുന്നതു പണ്ഡിതൻ മാഷെങ്ങാനും ഒളിച്ചിരുന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ വച്ച് ഏറ്റവും അപകടകരമായ കാര്യമാണ് അപ്പോൾ വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. പണ്ഡിതൻ മാഷുടെ ചൂരലിന്റെ മൂളക്കം ഞാൻ വായുവിൽ കേട്ടു.

‘വൃത്തവും വ്യാകരണവുമാണു കവിതയെ നി൪മിക്കുന്നത്. അതു രണ്ടുമില്ലെങ്കിൽ കവിത വാക്കുകളുടെ ഒരു ചവറുകൂന’ എന്ന പണ്ഡിതവചനം ഞാൻ വീണ്ടും മനസിൽ കേട്ടു. എന്നാൽ, വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞത് ആരുടേയോ ഭാഗ്യത്തിന് ആരും കേട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. എങ്കിൽ, പൂമ്പാറ്റക്കിടക്കയായ പ്യൂപ്പയുടെ സിൽക്നാരുകൾ പൊട്ടിനുറുങ്ങിപ്പോയേനെ. എന്നാൽ, അതുണ്ടായില്ല.

‘ഞാൻ പ്രകൃതിയുടെ പൂമ്പാറ്റനിയമത്തിൽ തിരുത്തുകൾ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വിലാസിനിച്ചേച്ചി ഒരിക്കലും ഒരു പൂമ്പാറ്റയാകില്ല.’ ഞാൻ വിഷയം മാറ്റാനെന്ന പോലെ പറഞ്ഞു.

‘ അത് ആ൪ക്കും തിരുത്താനാവില്ല. ഞാൻ പൂമ്പാറ്റയായി മാറിത്തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. നോക്ക്, എന്റെ ശരീരത്തിന് ഇപ്പോൾ തൂവൽക്കനം മാത്രമാണ്. എനിക്ക് ഇനി പൂക്കളിൽ നിന്നു തേനൂറ്റിക്കുടിക്കാൻ വേണ്ട കൃസരങ്ങൾ ഉണ്ടാവാനേ ബാക്കിയുള്ളൂ. അധികപക്ഷവും നാളെ പുല൪ച്ചേയ്ക്ക് ഞാൻ ആകാശത്തെ തൊട്ടെന്നിരിക്കും.’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

‘അപ്പോൾ ഞാൻ വരുത്തിയ തിരുത്തുകളോ…?’

‘ തിരുത്ത്, മണ്ണാങ്കട്ടയാണ്. ആ൪ക്കും സ്വന്തം മാറ്റങ്ങൾ തിരുത്താനാവില്ല. ഭാവിയിൽ ഒരു കവിയാകുന്നതിനെ നിനക്കു തിരുത്താൻ സാധിക്കാത്തതുപോലെ. നീ വരുത്തിയെന്നു പറയുന്ന തിരുത്തകളെ മറന്നുകളയ്. അതു പ്രകൃതി വീണ്ടും മാറ്റം വരുത്തിക്കാണും. ഞാൻ പൂമ്പാറ്റയാകുന്നതിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിലാണ്’

അതു വളരെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. വിലാസിനിച്ചേച്ചി അങ്ങനെ പൂമ്പാറ്റയാകാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി അവരുടെ ഉടലിനു തൂവൽക്കനം നൽകാനായി പ്യൂപ്പയുടെ ഒരു ഭാഗത്തു പ്രകൃതി ഒരുക്കിവച്ചിരുന്ന രഹസ്യഭാഷയിലാണു ഞാൻ തിരുത്തുകൾ വരുത്തിയിരുന്നത്. വിലാസിനിച്ചേച്ചിയുടെ കാര്യത്തിൽ ആ പ്രക്രിയയെ തടസപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തിൽ. അതിനായി ഞാൻ പ്യൂപ്പയിൽ അങ്ങനെ ഒരു സംവിധാനം ഉണ്ടെന്നു രഹസ്യമായി കണ്ടെത്തുക തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ, ഭാഷയിൽ എന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും കണ്ടുപിടിത്തം. അതിനെയാണ് ഇപ്പോൾ പ്രകൃതി തള്ളിമാറ്റിയിരിക്കുന്നത്. പിന്നെ, വിലാസിനിച്ചേച്ചിയും. അത്തരം ദുഃഖകരമായ സന്ദ൪ഭത്തിൽ ഒരു കവിത വരാതെങ്ങനെയാണ്.

മനസിലേക്കു കവിത പോലെ എന്തോ തോന്നുന്നതിനെ ഞാൻ പണിപ്പെട്ട് അടക്കി. എന്നാൽ അത്, വിലാസിനിച്ചേച്ചി കണ്ടുപിടിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ‘ താനേ വരുന്നതിനെ അമ൪ത്തിവയ്ക്കേണ്ടതില്ല. അതെല്ലാ ആണുങ്ങളുടെയും സ്വഭാവമാണ്.’

‘അതിനു ഞാനൊരാണായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ….?’

‘ എന്നെങ്കിലും നീയാവുമല്ലോ…’

‘ അത് അന്നത്തെ കാര്യമല്ലേ. അതു ചിലപ്പോൾ സംഭവിക്കാതെയും ഇരിക്കാമല്ലോ…’ എനിക്കു മനുഷ്യഭാഷയുടെ അവസാനഘട്ടത്തിലെത്തി നിൽക്കുന്ന വിലാസിനിച്ചേച്ചിയോട് അങ്ങനെ പറയാനാണു തോന്നിയത്. ത൪ക്കിക്കാനും വിയോജിക്കാനും. അല്ലെങ്കിൽ മഹാസങ്കടങ്ങൾ വന്ന് എന്നെ പൊതിയുമായിരുന്നു. ഞാൻ മുമ്പുതൊട്ടേ ഒരു സങ്കടക്കാരനായിരുന്നു. വിലാസിനിച്ചേച്ചി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനെന്നെ പിന്നെയും തെറ്റിദ്ധരിച്ചേനെ. അതിന്റെ പേരിൽ സങ്കടപ്പെട്ടേനെ. ഞാൻ സങ്കടം വരാതെ നോക്കിയിരുന്നു. കാരണം, ചില സങ്കടങ്ങളിൽ എനിക്കു കവിത തോന്നുമായിരുന്നു. അതൊഴിവാക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

‘ഒരിക്കലും ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നില്ല.’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി തന്റെ വാഗ്സ്വത്തിന്റെ അവസാനത്തെ നുള്ളും പൊടിയും ചിലവഴിക്കുകയായിരുന്നു. അവ൪ ഭാഷ വാ൪ന്നു മരിച്ചുപോകുമെന്നു തോന്നി. അല്ല. അവ൪ ഭാഷ വാ൪ന്ന് ഒരു പൂമ്പാറ്റയാവുക തന്നെയാണെന്ന് എനിക്കു മനസിലായി.

‘ഒരു പൂമ്പാറ്റയാവണമെന്നതു പക്ഷെ, ചേച്ചിയുടെ തീരുമാനമായിരുന്നില്ലല്ലോ’

‘ഒന്നും ആരുടെയും തീരുമാനമൊന്നുമല്ല. വന്നു സംഭവിക്കുന്നതാണ്. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞ് നീയൊരു യുവാവാകുന്നതു പോലെ.’

‘ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു യുവാവ് ആകേണ്ടെന്നുവയ്ക്കും.’

‘ പിന്നെ, നീ ആരാവാൻ പോകുന്നു…?’

‘ എനിക്ക് എന്നും ഞാനായി മാത്രം ഇരുന്നാൽ മതി.’

‘ അതിനു സാധ്യമല്ല നിനക്ക്. നിന്റെ ചില അവയവങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ യുവാവായിക്കഴിഞ്ഞു.’

‘ അങ്ങനെ ഓരോ അവയവമായിട്ടാണോ ഒരാൾ യുവാവാകുന്നത്…ഘട്ടംഘട്ടമായി…?’

‘ പിന്നെയെങ്ങനെയെന്നുവച്ചാണ്. ഒരു ദിവസം എല്ലാ അവയവങ്ങളും കൂടി ഒറ്റയടിക്ക് ഒരു യുവാവാകുകയോ…അല്ലേയല്ല..ഇപ്പോൾത്തന്നെ…’

‘ ഇപ്പോൾത്തന്നെ…?’

‘ നിന്റെ കണ്ണുകൾ യുവാവായിത്തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.’ പെട്ടെന്നു വിലാസിനിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

‘ അതെങ്ങനെ…’

‘ ഇപ്പോൾത്തന്നെ അതിന്റെ നോട്ടം ശരിയല്ല.’ വിലാസിനിച്ചേച്ചി ഗൂഢമായി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

‘ അതെന്താണ് അങ്ങനെ…?’

‘ അതിപ്പോൾത്തന്നെ നോക്കുന്നത് എന്റെ മാറിലേക്കാണ്. നിന്റെ കണ്ണുകൾ പെഴച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.’

‘ അങ്ങനെയാണെന്നു തോന്നുന്നതാണ് വിലാസിനിച്ചേച്ചിക്ക്. ഞാനങ്ങനെയൊന്നും നോക്കിയിട്ടില്ല, ഇതുവരെ.’

‘ പോടാ, കള്ളാ…നീയെന്റെ മാറിലേക്കു തന്നെയാണു നോക്കുന്നത്. അവിടെയെവിടെയോ ഒരു ഒറ്റമറുകുണ്ടെന്നു നീ വിചാരിക്കുന്നുണ്ട്…’

‘ ശരിയാണ്. അങ്ങനെ ഒരു ഒറ്റമറുകുണ്ടെന്നു ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാലും ഞാൻ മാറിലേക്കു നോക്കുകയാണെന്നു വിലാസിനിച്ചേച്ചിക്കു തോന്നുന്നതാണ്.’

വിലാസിനിച്ചേച്ചി എന്നെ പൂണ്ടടക്കം പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. ‘ അതേ, അങ്ങനെ ആരെക്കൊണ്ടും തോന്നിപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ ഒരു കവിതയുണ്ടെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്നതു തന്നെയാണു കവിതയും. ഇല്ലാത്ത ഒന്നിനെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നതെന്തോ അതാണു കവിത. നാളെ വൃത്തവും നിയമങ്ങളും ആവശ്യമില്ലാത്ത കവിതയുടെ കാലം വരുമ്പോൾ നിനക്കതു കൂടുതൽ മനസിലാവും.’

littnow

ലേഖനം

ഉറുമ്പ്

Published

on

വാങ്മയം: 17

സുരേഷ് നൂറനാട്

ലിറ്റ് നൗ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകവും പുറത്തിറങ്ങി.
വാങ്മയം
സുരേഷ് നൂറനാട്
ഫേബിയൻ ബുക്സ്
വില 150 രൂപ.

ഒരുറുമ്പിനെ ഞാൻ ഞെരിക്കുകിൽ കൃപയാർന്നമ്മ തടഞ്ഞുചൊല്ലിടും മകനേ നരകത്തിലെണ്ണയിൽ പൊരിയും നീ’
സനാതനമായ ഒരു സത്യത്തെ ചുള്ളിക്കാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കൂ. എത്ര ഹൃദ്യം!
ചെറുപ്രാണികളുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി രചനകളിൽ നവചൈതന്യം ജനിപ്പിക്കുന്നു കവി. ഉറുമ്പിൻ്റെ പ്രാണൻ തനിക്ക് സമമായ ഒന്നാണെന്ന അറിവിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പ്രപഞ്ചബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്.

ഉറുമ്പിന് കലയിൽ പലപ്പോഴും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലൊന്നായിനിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ ചോദനകൾ ഉറുമ്പിൻ്റെ ജീവിതസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂനോക്തി രസകരമാണ്. ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശം എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഒരേ പോലെയോടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലതിന് കേന്ദ്രബിംബമാകാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഉറുമ്പിന്
ആ ദൗർഭാഗ്യമില്ല.

   കുട്ടിക്കവിതകളിൽ പോലും കൗതുകമായല്ല ഈ ഭാഗ്യവാൻ വന്നു പോകുന്നത്. ആനയും ഉറുമ്പുമെന്ന കഥയിൽ വലിപ്പം ഉറുമ്പിനല്ലേ കൈവരുന്നത് .പഞ്ചതന്ത്രം കഥയിലൂടെ ഇലയിലിരുന്ന് ഒഴുകന്ന ഉറുമ്പ് എല്ലാ തലമുറയ്ക്കും കാഴ്ചയാകുന്നുണ്ട്

കൂട്ടമായി ജാഥ നയിക്കുന്ന ഉറുമ്പിൻപട ജനായത്തത്തിൻ്റെ മരിക്കാത്ത പ്രമേയമല്ലേ.

   വേനലിൻ്റെ തോളിലിരുന്ന് കാലത്തെ കരളുന്ന ഉറുമ്പ്, കവിതയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറുമ്പ് - ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സുന്ദരമായ കല്പനകൾ.

ഇലകളിൽ തട്ടുതട്ടായി കൂടൊരുക്കുന്ന നീറും അരിമണി ചുമന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പും മധുരത്തെ നുകർന്ന് മത്തടിച്ച് മരിക്കുന്ന ചോനലും ക്ഷണിക പ്രാണൻ്റെ വിധിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

‘കട്ടുറുമ്പേ നീയെത്ര കിനാവു കണ്ടൂ’ എന്നെഴുതി കവിത്വം തെളിയിക്കുന്നവർ കട്ടുറുമ്പിൻ്റെ കടികൊണ്ടവരായിരിക്കില്ല എന്നുറപ്പ്.

ചിത്രം: കാഞ്ചന.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

പരസ്പരമകലാനുള്ള
പ്രണയമെന്ന
പാസ്പോ൪ട്ട്

Published

on

കവിത തിന്തകത്തോം 12

വി.ജയദേവ്

സുരലത എന്നെന്നേക്കുമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയപ്പോഴും ഞാൻ അധികം സങ്കടമൊന്നും എടുത്തണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയ നാൾ മുതൽ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പിരിയാനുള്ളതാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. പ്രണയം പരസ്പരം അകലാനുള്ള പാസ്പോ൪ട്ടാണെന്നു പിന്നീടെപ്പോഴോ ഞാൻ എഴുതി. മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പ്രണയഭംഗങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ, തേപ്പ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളൊന്നും പക്ഷെ പ്രണയത്തക൪ച്ചാക്കവിതയിൽ ഉപയോഗിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ പരിചയം അങ്ങനെ തീവണ്ടിയിൽ കയറി അകന്നുപോയപ്പോൾ അധികം സങ്കടപ്പെടാനൊന്നും ഞാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അതിനു വല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അത്രയും മതിയാവുമായിരുന്നു ഏതൊരാളെയും നിരാശകാമുനാക്കാൻ. അങ്ങനെ നിരാശകാമുകനാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലഹരിയിലും കവിതയിലും അഭയം തേടുമായിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വാരിക്കുഴിയായിരുന്നു സുരലത അകന്നുപോയപ്പോഴുണ്ടായ ഏകാന്തത. അവളുടെ അമ്ലക്കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഞാനില്ലെന്ന തോന്നൽ. ഇതുവരെ അവളോട് ഒരളവും ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇതുവരെ അവളോടു തുറന്നു പറയാതിരുന്ന പ്രണയം എന്നെയൊരു കാമുകനാക്കുവാനും വൈകിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കവിത എഴുതാനുള്ള ഏതൊരു പ്രലോഭനത്തെയും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സുരലതയുടെ കാര്യം വായിച്ചുതീ൪ത്ത ഒരു കഥയിലെന്ന പോലെ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു. അതു വേഗം മറന്നു പോകാവുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ( അതു തെറ്റാണെന്നു കാലം വളരെ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്കു ബോധ്യമായതെങ്കിൽത്തന്നെയും ). ഇനി സുരലത എന്ന കഥ എന്റെ ഉള്ളിലില്ല എന്നു ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനിയീ മനസിൽ കവിതയില്ല എന്നും മറ്റും സുഗതകുമാരി പറയുന്നതിന് ഏതാണ്ട് അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അതും.

സുരലത എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും വച്ചുമറന്നുപോയിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരാണ് എന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അതെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓ൪മിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുരലത എന്ന പേരിൽ ഒരു ലോറി എന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി ഓടിപ്പോവുമായിരുന്നു. ഒരു ലോറിക്കുമൊന്നും ഒരു കാലത്തും സുരലത എന്നൊരു പേരു വിചാരിക്കാൻ കൂടി സാധിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലത്താണെന്ന് ഓ൪ക്കണം. വഴിയിലെവിടെയോ വച്ച് ‘ ഹോട്ടൽ സുരലത’ എന്നൊരു പേര് അതിനിടെ ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വാക്കു തന്നെ വേണോ ലോറിക്കും ഹോട്ടലിനും മറ്റും സ്വയം കവിതയായി വായിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നാലും, ഞാനെന്റെ ശ്രമത്തിൽ നിന്നു മാറുകയുണ്ടായില്ല. സുരലതയെക്കുറിച്ച് ഓ൪ത്തു പാഴാക്കാൻ എനിക്കു സമയമില്ലെന്നൊരു നിലപാട് തന്നെ ഞാനുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഞാനെന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പോകുന്ന കവിതയിൽ നിന്നു പരമാവധി കാലം നീട്ടിയെടുക്കണമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതില്ല എന്ന നിലപാട് ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാണ്, വ൪ഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാനെഴുതുന്നത്.

“ നീ വച്ചുമറന്നതാണോ
എന്തോ, ഇവിടെ
ഒരു ഓ൪മ
അധികം വരുന്നു.”

ഇതു കവിതയായിത്തന്നെയാണോ ഞാനെഴുതിയത് എന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും. ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കവിതയും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. എന്റെ കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത് ഞാൻ പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും കവിതയെഴുതാതെ
ഭ്രാന്തിന്റെ പരീക്ഷയെഴുതിത്തോറ്റ
ഒരു കാമുകന്റെ വാടകവീട്.

വിജനമായ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു സുരലത ചൂളം വിളിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ, അന്തേവാസികൾ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണു ഞാൻ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഞാൻ അവിടേക്കു പോയില്ല. അവിടെ എന്റേതായി ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നേട്ടബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിബസുകളിലൊന്നിൽ കയറി ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അതു കവിതയിലേക്കു പോകുന്ന ബസാണെന്നോ മറ്റോ കണ്ടക്ട൪ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ഭുതമാണു തോന്നിയത്. കണ്ടക്ട൪ പോലും കവിതയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നത്. നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതു ലോകം ഓ൪മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, കഥയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നു പറയാനാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലമില്ലാത്ത പോലെ കണ്ടക്ട൪ വളരെ വിഷാദഭരിതമായ ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കു പിന്നീടും മനസിലായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കവിതയിലേക്കു വേണ്ട, അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ് എന്നോ മറ്റോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു പ്രണയനിരാശാഭരിതനായാണോ അയാൾ എന്നെ കാണുന്നതെന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കണ്ടക്ട൪ തന്നെ ഒരു കവിയായിരുന്നിരിക്കാം. എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാതെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പിലേക്കു അയാൾ ടിക്കറ്റ് തന്നു. ബസ് ഇരുളിലൂടെ ആരിൽ നിന്നോ എന്ന പോലെ ഒളിച്ചുപാഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതോ രാത്രിയിൽ ഏതോ യാമത്തിൽ കണ്ടക്ട൪ എന്നെ കുലുക്കിവിളിച്ചുണ൪ത്തി, സ്റ്റോപ്പായെന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇരുളിലേക്ക് ഇറക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ബസ് കറുപ്പിലേക്കു കുതിച്ചു. അല്ല, ഒരു ഇരുൾവായ അതിനെ വിഴുങ്ങി . ഇതേതു സ്ഥലം എന്ന അത്ഭുതത്തിൽ നിൽക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഗെയിറ്റ്, അപ്പോൾ പ്രകാശസ്ഖലനം സംഭവിച്ച ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ടു കാടു പിടിച്ചു. മുമ്പൊരിക്കലും അതിൽപ്പിന്നെയും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ശരിക്കും ആ ബസ് കവിതയിലേക്കു തന്നെയായിരിക്കുമോ?
അറിയില്ല. എന്നാലും ആ ഇരുളിലും കവിതയെന്ന ഞടുക്കത്തെ ഞാൻ വിട്ടുനിന്നു. രോമാവൃതമായ ആകാശം മഴയെ കുതറിച്ചു കളയുന്നതു പോലെ. കൊണ്ടുപോയിക്കളഞ്ഞാലും കൂടെയെത്തുകയാണ് കവിതയെന്ന പ്രലോഭനം.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പോലെ കാടുപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്, ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് എന്നെ എനിക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാനുണ്ടായിരുന്നു.

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

ലേഖനം

തീവണ്ടി

Published

on

വാങ്മയം: 16

ഡോ.സുരേഷ് നൂറനാട്

വര: കാഞ്ചന.എസ്

വാക്കുകളുടെ ബോഗികൾ നിറയെ വികാരങ്ങളുടെ സിലണ്ടറുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തീവണ്ടിയാണോ കവിത. അങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരില്ല ശ്രീകുമാർ കര്യാടിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടാൽ !

ഏതറ്റത്തും ഇൻജിൻ ഘടിപ്പിക്കാനാവുന്ന ബോഗികളുടെ നീണ്ടനിര. സ്വച്ഛമായ താളത്തിൽ സ്വന്തമായ പാളത്തിലൂടെ അതങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ മുറിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയിലാണ് ആ വാഗൺ കുതിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ലോകകവിതയുടെ ഘടനയിൽ ചില അഴിച്ചുപണികൾ നടത്താനുണ്ടെന്ന പോലെ!ഈണത്തിൻ്റെ വഴുക്കൽ ഒന്നു തുടച്ചെടുത്താൽ മതിയാകുമെന്ന തോന്നലുളവാക്കും.എന്നാൽ അതിനൊന്നും തുനിയാതെ അയാൾ ഇരുന്നിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറഞ്ഞ പഴമയുടെ വാറോല വി .സി ബാലകൃഷണപ്പണിക്കരുടെ കവിത ചൊല്ലി ശബ്ദമുഖരിതമാക്കുന്നു അദ്ദേഹം. സായാഹ്നത്തിൽ ദൽഹിയ്ക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്ന കവികളും അവരെയിരുത്തിയിരിക്കുന്ന വലിയവണ്ടിക്കാരനേയും കവി നോക്കിത്തന്നെയിരുന്നുകളയും. അത്യന്താധുനികക്കാരേയും ആധുനികക്കാരേയും അവർക്കിടയിലെ കുത്തിത്തിരിപ്പുകാരേയും ശ്രീകുമാർ മഷിനോക്കി കണ്ടെത്തുന്നു.വയലാറിൻ്റെ കവിത ലവൽക്രോസിൽ നിർത്തിവെച്ച് പുതിയ പാട്ടുകൾ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈയിടെ അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ഒരു ആഗ്രഹം’ എന്ന ഉദാസീനകാവ്യം നോക്കൂ.

“വെറുതെ ഓടുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിരിക്കണം. ടി ടി ആറിനോട് ടിക്കറ്റുപോയി എന്നു കള്ളം പറയണം. ആകെ വെപ്രാളപ്പെടണം.അടിമുടി വിയർക്കണം. ആ ടി ടി ആറിന്റെ ഈഗോ വർദ്ധിക്കണം.അയാൾ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് പത്തുതവണ അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ പറയണം. യാത്രക്കാർ അയാളുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് തലയാട്ടണം. അപ്പോൾ ഞാൻ തലചുറ്റി വീഴണം.
……………………..
ആദ്യത്തെ ടീ ടീ ആർ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. രണ്ടാമത്തെ ടി ടി ആർ മറ്റൊരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. യാത്രക്കാരും ഓരോ തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. ഞാൻ അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് മുഖം തുടയ്ക്കണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം
………………
ഞാൻ ടിക്കറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ ടീ ടീ ആർ മാർ മെല്ലെ മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങണം. ഇതിനിടെ തീവണ്ടി ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കണം. ഞാൻ മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോകണം. “

ഇത് മുഴുവൻ
തീവണ്ടിയ്ക്കകമാണ്.കവിതയെന്ന തീവണ്ടിയുടെ അകം! ശ്രീകുമാർ കര്യാട് വെറുതേ എഴുതിയതാകാമിത് എന്ന് അദ്ദേഹം പോലും പറയരുത്. ശില്പസുന്ദരമായ അനേകം കവിതകളുടെ സൃഷ്ടാവ് ഈ രീതിയിൽ നിമിഷജീവിതത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് കാണാനിഷ്ടപ്പെടാത്തവരുണ്ടാകുമോ ഭൂമിയിൽ!

littnow.com

littnowmagazine@gmail.com

Continue Reading

Trending